Onun canı yanınca, senin için yandı mı?
İsmini defalarca dudakların andı mı?
Ta burnunun direği sızlayıp da kökünden,
Aktı mı göz yaşların? Kör talihin hükmünden,
Ölümün tiz çığlığı seni senden aldı mı?
Gözlerin uzaklara bakıp, bakıp daldı mı?
Gittin, bir tek laf etmeden,
Sormadım, nereye gittiğini,
Emanetlerim vardı ya sende,
Onlar bilirdi benim görmediklerimi,
Biri kalbimdi, diğeri şapkam,
Hani şu çiçekli olan,
Senin söylediğin her sözcük,
Defalarca beynimden,
Sonra süzülüp kalbimden geçerdi,
Anlamını sözcüklerin derin anlamını,
Bildiğim halde, sözlüklerden arardım,
Ne demek istedi? Gizli bir oyunun,
Şehir üstüme üstüme geliyor
sanal dünya sanki yıkılacak başıma.
Daraldım, muhtacım bir yudum huzura,
Şöyle Ege’ye doğru uzansam,
Metafizik üzerine ne varsa okudum. Hani bir şeyi çok istersen diyordu o
kitaplar o senin olur. Diledim seni en saf en temiz duygularla öylesine içten öylesine hesapsız. Neyin olduğum belli değildi. Bu gönülden akan duygular dedim ki- boş ver olsun adsız. Adı sanı belli olanlarda dolu dolu yaşanan ne var dı ki... Ben hiç bir şey yapmadım aslında. Suçlu da aramıyordum karşımda hani sevmenin de suçu olmazdı ki...
Ben seni sevmek için sevmedim. Bir gün baktım ki, hayalimde uçuşan tülden bir elbise, karşımda sen duruyordun öylece. Bu bir dansa çağrıydı. Bıraktım kapılar ardına gizlediğim beni, ilk defa böyle korkusuzca kendimi kollarına, huzura bıraktım. İşte bu fotoğraf beni seneler boyu teselli etti. İlk defa engel olamadığım böyle bir çekimle her gün biraz daha biraz daha sen bilmeden senin oldum.
Bu bana kaderin bir oyunuydu belki de. Sen öylesine herşeyinle yüreğimin ta derinlerine inmeyi başardın ki, bilemezsin. Özeldin, farklıydın işte en çok da bunlar beni o aşka kapalı taş kalbimi yumuşatıyordu. Sohbetin ılık bir bahar rüzgarını, gül kokularını gönlüme sunuyordu. Her hareketinde bir asalet beni her geçen gün büyülerken hayallerimle sen öylesine yüceliyordunuz ki gerçekle peri masallarının içersinde sende kayboluyordum. Keşke bir hatası olsada ona çok da yaklaşmadan ona çok da tutulmadan vazgeçmeyi bir çok kere çok içten dilemiştim. Ya sabrından kaynaklanıyordu, sınırlarını zorlamaman yada sende sevmekten tıpkı benim gibi korkuyordun. Çünkü, bizim kalbimiz hani o şarkıda da söylendiği gibi gönlümüz mabede benziyordu. İncinip ki orda hıçkırılırdı.
Koynunda yaşatıyor,
Eski sevdalarımı,
Sır dolu İstanbul,
Sende sevdalarım gibi,
Her daim hüzünlüsün,
Kanatsa da kalbimi dikenlerin,
Beklemiyorum yollarını,
tükendim artık,
Arasan da olur, aramasan da,
Bu sevdada gücüm kalmadı anla,
İstemem sevme, Allah aşkına…
Sevilince yapılırmış,
Bedenle, yüreğin uçtuğu,
İlk andır, bu an,
Bulutların üstünde,
Yüreğim hür bu akşam,
Kah denizin üstünde,
Yaşarken, tamda o anda
Öğrenmişsen o ‘anın’ özel olduğunu
Mertebe atladığına delalettir bu
Öyle dolu dolu yaşarsın ki,
Uçmasın istersin avuçlarından
Ne o an, ne o elin kavurucu sıcaklığı
Bu gün daha bir yanıyor, aşkınla kanayan yüreğim.
Yürek nasıl göz göz olur, sayende öğrendim.
Oysa, sabır konusunda üstüme yoktu.
Yıllar bu gün beni bir kez daha vurdu, yüreğin ilk vurgunuydu bu.
Yine sana çıldıran, hesapsız dayanılmaz hasret krizim tuttu.
Beni deli ediyor, ninemin tutan romatizmaları gibi,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!