Belalım Bacım Sultanım

Karanlık çökerken ruhumun dumanlı ve mağrur kıyılarına
Alnıma kazınmış ebedi bir yazgı gibi dikilirsin karşıma
Hem kanayan bir yara gibi yakarsın içimin mahzenini
Hem koruyucu bir gölge gibi sarmalarsın ıssızlığımı
Gözlerinde demlenen o sarsılmaz ve kadim efsunla
Gönlümün tahtına kurulan en mağrur bacım sultanımsın

Damarlarımda çağlayan fırtınalı nehirlerin adısın
Zamanın paslı çarklarında sınanan o çetin belamsın
Bir sırdaş gibi dokunursun tenime değmeyen ruhuma
Aynı kanın harıyla harmanlanmış aziz bir kardeş gibi
Sığınacak en kuytu liman, fırtınada dilsiz sığınağım
Gökyüzümün mavisinde parlayan sönmez meşalemdir varlığın

Sular çekilirken efsunlu sarayların soğuk surlarından
Kuzey rüzgarlarının taşıdığı o serin fısıltıyı duyarsın
Her adımında toprağa düşen bereketli bir sağanak gibi
Kırılan sırların üzerinden süzülüp aralarsın kapımı
Hem başıma gelen en tatlı belanın amansız sancısı
Hem dualarımın göğsünde filizlenen mukaddes bacımsın

Kuytu vadilerde tutuşturdun ömrün dumanlı aynasını
Avuçlarıma dökülen yıldız tozlarıyla yıkandı benliğim
Bütün prangaları çözen ince ve derin bir şefkatle
Tacını taşırsın zamanın ötesindeki o sırdaş ülkenin
Kaderin nakış nakış dokuduğu bu sürgün yollarında
Başımın üstünde yeri olan bir hükümdar, öz sultanımsın

Gecenin koyu ipeğine dokunan lekesiz bir niyet gibi
Gözlerinin haritasında kaybolur geçmişin kırık kederi
Yangınlar ortasında açan o nazenin ve dirençli gül
Ruhumun kalesinde dalgalanan en mukaddes sancaksın
Çileli yolların sonunda beliren o nihai vuslatsın
Canıma can katan belalım, bacım ve ebedi sultanımsın

Zamanın çelik kapılarını döven bir hakikat fırtınasıdır sesin
Çürüyen krallıkların üstünde yükselen berrak bir pınarsın
Seni sevmek hem en ağır çile hem en yüce afiyettir ruhuma
Avuçlarında tuttuğun o şifalı ve mukaddes ışıkla
Her karanlık şafakta yeniden doğarım bakışlarının koynunda
Bahtıma düşen en sevdalı bela, öz bacım, kıymetli sultanımsın