Bekir Karaçam Şiirleri - Şair Bekir Karaçam

Nasıl unuturum senli yıları,
El ele geçtiğim tozlu yoları,
Diz çöküp sunduğum gonca gülleri,
Nasıl unuturum unutulmaz ki.

Bir ömre bedeldi bir nebze sohbet,

Uyan bey baba bir çevrene bak da,
Yılan dil uzatır memleketime.
Aç gözünü silkin kabından çık da;
İran dil uzatır memleketime.

Kimi haz'a gelir silah sesiyle,

Bir anda silinmez kırk yıllık mazi,
Hiç kimse değildir bülbül avazı,
İhsanoğlu dara düşer de bazı,
Yüreğini dinle, uyma aklına.

Her gül ağacının gülü koklanmaz,

Nice güller gördüm gönül bağında,
Bülbüle küstü de soldu dalında.
Pişti de kavruldu kendi yağında;
Bir kelâm yüzünden kaldı dalında.

Büyük söz söyledi yandı kavruldu,

Somurtkan değilim düşünüyorum,
Benim gülüm niye terk etti beni?
Gönülden gönüle taşınıyorum;
Benim gülüm niye terk etti beni?

Uğruna bir ömür feda etmiştim,

Bir tenhada göremedim yüzünü,
Çok özledim iki kara gözünü,
Bilmem niye tutmadın ki sözünü,
Gel naz etme, son baharım şen olsun.

Hep hayal kurarım ikimiz için,

Selvi boylu Suna gelin,
Mutlu olsun doğum günün.
Dert görmesin tatlı dilin;
Kutlu olsun doğum günün.

Bir olup bacı birader,

Sunam bizim bahçe açtı mı gülü,
Dertli dertli esti seherin yeli,
Öter şeyda mazimizin bülbülü,
Derecek güllerden eser kalmamış.

Kederle çalarım şu kırık sazı,

Ey sevdiğim sen bu elden gideli,
Perişan bir hale düştü şu gönlüm.
Hasretlikmiş aşkımızın bedeli;
Sevda ateşinde pişti şu gönlüm.

Bahar geldi yeşilinen alınan,

Kırık dökük yüreğimin derdine,
Bakanlar baktı da sormadı niye.
Attılar da çileklerin yurduna;
Görenler gördü de sormadı niye.

Kimi Kader dedi olup bitene,