Bekir Karaçam Şiirleri - Şair Bekir Karaçam

Yarin çıkıp gidiyoruz buradan,
Ölünceye kadar unutma beni.
Umursama, yüz yıl geçse aradan;
Soluncaya kadar unutma beni.

Hor görüp de açılmasın aralar,

Yüreğimde açmıştın bir gül misali,
Şimdi kokuna hasret bıraktın beni.
Sormadın sevdiğinin nasıldır hali;
Bir gün sende solarsın unutma sakın.

Birer birer tükettin umutlarımı,

Duydum bir soysuza gelin olmuşsun,
O güzel gözlere el ettin beni,
Lale sümbül gibi sen de solmuşsun;
Söylesene ne tez unuttun beni.

Mehtaplı bir gece nişan takmışlar,

Nasıl unuturum senli yıları,
El ele geçtiğim tozlu yoları,
Diz çöküp sunduğum gonca gülleri,
Nasıl unuturum unutulmaz ki.

Bir ömre bedeldi bir nebze sohbet,

Uyan bey baba bir çevrene bak da,
Yılan dil uzatır memleketime.
Aç gözünü silkin kabından çık da;
İran dil uzatır memleketime.

Kimi haz'a gelir silah sesiyle,

Bir anda silinmez kırk yıllık mazi,
Hiç kimse değildir bülbül avazı,
İhsanoğlu dara düşer de bazı,
Yüreğini dinle, uyma aklına.

Her gül ağacının gülü koklanmaz,

Yeter artık hasretine yandığım,
Ya sen gel bu ile ya beni çağır.
Sevdasından divaneye döndüğüm;
Ya sen gel bu il'e ya beni çağır.

Sensizlik ateşi sinemi yakar,

Hüsranla bitmesin sana meyilim,
Ya resmini gönder ya da kendin gel .
Seni seviyorum düşman değilim;
Ya resmini gönder ya da kendin gel

Arzularım seni çoktan görmedim,

Çölde yağmura hasret biri gibiyim,
Yanıp tutuşurum sen olmayınca.
Aşkın büyüledi deli gibiyim;
Divane gezerim sen olmayınca.

Bir ümit verdin ki kaşın gözünle,

Nice düşünceler eyleme döndü,
Ya sen görmüyorsun ya gözlerin kör.
Hasretin yaktığı meşale söndü;
Ya sen görmüyorsun ya gözlerin kör.

Tüfenk bizim mermi bizim top bizim,