Bekir Dalkıç Şiirleri - Şair Bekir Dalkıç

Kimse kimseye hayvan demesin bu devirde.
Ben atım, sen köpeksin.
Bülbülüm kafesinde bu yıkılası evin.
Ben işçisiyim, sen bekçisi.
Nerede şu toprağın emekçisi?
Nasırlı eller, ayaklar,

Yağmur yağıyor dışarıda, ıslanıyor yüreğim kuşu.
Ağlıyor oğlum, kızım.
İçeride bir rutubet kokusu.
Söyleniyor dilim durmadan.
İş aş,
İş aş,

Markete gitti sabah sabah iki kadın, kendinden emindi ikiside.
İki kadın, yan yana, ağır ağır ve mağrur,
Galiba boldu vakitleri, sanki dopdoluydu cepleri.
Seçtiler en iyisinden birer litre süt, ikişer kilo pirinç, beşer paket margarin, beşer kilo un.
Bıraktılar o ürünleri kasaya teker teker.
Teker teker okuttu kasiyer.

kimin umrunda o noktalama işaretleri
sen kaideyi boşver
hangi rutinden çıkmış ki aşk
aşırı da yaşamaya bak sevdanı uçlarda
sen söyle boşver kafiyesiz olsun mısranın sonu
kır zincirlerini kurduğun düşlerin

Savaşçı yorgun,
Sokaklar acımasız,
Geceler kapkara,
Hiç bitmeyen bir kavga,
Her kavga bir iz,
Acıları isimsiz,

Tatlı dilli oluyormuş bu şehrin yılanları,
Ağrısını hissedince etimizdeki dişlerin, vesvesenin zehrini zerk edişlerin.
Göremedik o ince bedenlerin ardındaki  dolgunca gövdeleri,
Ansızın sokulunca anladık.

Girmişler kulaklarımızdan sinsice içeri.

Bir tarlaya ektiler bizi, büyüdük topladılar.
Kuruyalım diye serdiler güneşin altına
Makineler tek tek kağıtlara sardılar.
Satıldık paket paket.

Sonra yaktılar bizi, ruhumuzu içlerine çektiler.

Bi yerden kaçamazsın eksikse bacağın.
Yangından kaçamazsın, selden kaçamazsın.
Bir ağırlıktır yaşamak, çıkamazsın en dipten, en derinden.
Yoksa paran,
İyi değilse amirle aran, müdürle aran, gitsen de kaçamazsın kaderinden.

Çok geç çıkıyorum tuvaletten, kimbilir kimler bunun farkında.
Elimde kükürtlü, yağlı bir kalıntı orgazm.
En sonlarda duruyorum düğün sonrası sırada.
Uzatmışım elimi, kolumu,
Elim, kolum çıkıntı, içimde dopdolu bir sıkıntı.
Arıyor gözlerim seni o sırada.

kaç para?
kaç para bir bilet?
trene binmeye,
uçağa binmeye,
teleferiğe binmeye.
kaç para kaçmak buralardan?