Bedri Tahir Adaklı Şiirleri - Şair Bedri ...

Koşuyorduk mâziden, istikbâl tepesine,
Dalâlet fırkasının, üstünden atlardık biz,
Bir adım geri çıkıp, sıçrayıp âtisine,
Biraz uyanık idik, uykuyu anlardık biz.

Sonra birden ne oldu, atlarken düşüverdik,

Bir yanlış veya suç görsen birinde,
Adam ol engelle göreyim seni,
Yoksa sus karışma otur yerinde,
İkna et hoş dille göreyim seni.

Adamın ceddini ederken kalay,

Bana kulak versen beni, dinlesen
Yalnızlığa güleceksin sanırım
İnsanlıkta dostluk neymiş anlasan
Eski fikri sileceksin sanırım.

Belki nefsi islah etmiş olursun

Köyümüzün yolları vardı;
Yollardan birisi, ta! Bağdat’a kadar uzanıyordu,
Yol ya bu uzanacaktı elbet, uzun-uzun,
Bizim köyün, birçok yanlışları da vardı yolları gibi,
Çamur içinde ve çamur da yollar içindeydi,
Hatta yanlış hesapları da vardı,

Hürriyet pınarı kesilmez asla
Yeter ki kaynayan yeri bulunsun
Dayarsan dudağın doyulmaz asla
İçecek olana duru bulunsun

Zindan-ı esaret varsa kaderde

Henüz olgunlaşmamış, buruk tadın
Çocuksu hatıraları;
Her aklıma gelişinde burnumu sızlatır.
Muhabbet ve sadaket fedailerinin,
Yalın ayak ocak başlarının içinde..
Dibi kara tencerelerin,”kendisini güldüren”

Bu dünyanın üç yüzü var;
Biri mezra, biri ayna,
Bir de bunun bet yüzü var;
Çekip gider fani yana..

Mezra olan bir yüzünde;

Önümdeki eski günler,
Yarınlar olarak duruyordu,
Boş vagonlar gibi sıra-sıra..
Bugün demek için;
Sabırsızca beklediğim
Ve hatta iple çektiğim,

Dünyaya bak dünyaya, neye döndü şu dünya,
İnsan girdi içine, sanki bâki han yaptı,
Böbürlendi, kasıldı, makam, para şu ün ya,
Yedi içti,mal kaptı, murdar kabı can yaptı.

İpek için bir böcek, tırtıl oldu değişti,

Alevler düşse de, sinemiz yanmaz,
Köz olmuştur, zaten, şartlarla gönül,
Yeryüzü kansa da, mezarlar kanmaz,
Paylaş muhabbeti, fertlerle gönül.

Azgınlar; görerek, ders alsın senden,