Beddua Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Bir insan bir insana neden beddua eder ki,
Hele ki can ciğer dediği sevdiğine...
Bir zamanlar adını dualarına kattığına,
Gözlerinde ömür görüp geleceğini bağladığına.
Aynı hayalin gölgesinde yürüdüğü yollar varken,
Aynı gökyüzüne bakıp aynı yıldızları sayarken,
Nasıl olur da bir gün en ağır sözler dökülür dudaklarından,
Nasıl olur da sevgi, yerini derin bir siteme bırakır ansızın?

Çünkü bazı ayrılıklar gitmek değildir sadece,
Bir insanın içinden bir ömrü söküp almaktır.
Birlikte kurulan hayallerin sessizce yıkılmasıdır,
Yıllarca emek verilen duyguların karşılıksız kalmasıdır.
Bir fotoğrafa bakıp saatlerce susmaktır bazen,
Bir şarkıda kaybolup geçmişe dönmektir yeniden.
Ve insan en çok da unutulunca kırılır,
Değersiz bırakılınca, yok sayılınca yıkılır.

"Hakkımı helal etmiyorum" der bazen dili,
Aslında hakkını değil, kalbini arıyordur geri.
Verdiği sevgiyi, harcadığı yılları,
Uykusuz geceleri, edilen duaları.
Çünkü bazı insanlar giderken yalnız gitmezler,
Bir başkasının içindeki baharı da götürürler.
Geriye dört duvar arasında yankılanan bir sessizlik,
Ve cevabı bulunamayan binlerce soru bırakırlar.

Sonra öfke konuşur sevginin sustuğu yerde,
Kırgınlık büyür kalbin en derin köşesinde.
Oysa kimse bir yabancı için gözyaşı dökmez böyle,
Kimse bir yabancıya beddua etmez böylesine.
En ağır sözler en çok sevilenlere söylenir bazen,
Çünkü yara en derine onların gidişiyle iner.
Bir düşmanın açamadığı yarayı,
Sevilen bir insan tek cümleyle açabilir.

Gece olur, herkes uyur, acı uyumaz.
Anılar gelir bir bir, kapıyı çalar durmadan.
İlk konuşmalar, ilk gülüşler, ilk heyecanlar,
Bir film gibi geçer insanın gözlerinin önünden.
Ve insan düşünür durur sabaha kadar;
"Nerede eksildik, nerede kaybettik birbirimizi?"
Cevap bulamaz çoğu zaman,
Çünkü bazı hikâyelerin sonu açıklanmaz hiçbir zaman.

Belki de bu acının sebebi ihanetten öte,
Bir zamanlar sonsuz sanılan şeylerin bitmesidir.
Yarım kalan cümlelerdir can yakan,
Söylenemeyen vedalardır insanı ağlatan.
Çünkü sevda bittiğinde sadece bir insan gitmez,
Onunla birlikte nice umut da terk eder kalbi.
Ve geriye yalnızca şu soru kalır gecenin koynunda:

Bir insan bir insana neden beddua eder ki?
Belki nefretinden değil...
Belki hâlâ sevdiğinden...
Belki de kalbinde taşıdığı onca yükü
Başka türlü anlatamadığından.
Çünkü bazı acılar vardır;
Gözyaşı anlatamaz, kelime yetmez, zaman silemez.
Ve insan bazen beddua ederken bile,
İçten içe hâlâ sevdiğini fark edemez.