Bana şifa olmadın

BANA ŞİFA OLMADIN

Ben seni
yarama merhem sanmıştım…

Bir ömrün yorgunluğunu
bir bakışınla dindirecek,
içimde yıllardır susmayan
o acıyı susturacak sanmıştım.

Meğer sen
yarama merhem değil,
yaramın adıymışsın.

Ben seni
şifa diye sevdim,
sen bana
daha büyük bir acı bıraktın.

Bir bana şifa olmadın…

Ne gecelerimi aydınlattın,
ne içimdeki karanlığı dağıttın.

Tam aksine,
sen gittikten sonra
geceler daha uzun,
sabahlar daha sessiz oldu.

Ben seni beklerken
kendimden eksildim.

Her bekleyişte
bir parçamı kapının önünde bıraktım.

Her “belki gelir” dediğimde
biraz daha kırıldım.

Her “belki arar” diye
telefonuma baktığımda
biraz daha yalnız kaldım.

Sen bilmiyorsun…

Bir insanın
gelmeyecek birini beklerken
kendini nasıl tükettiğini.

Sen bilmiyorsun
gecenin üçünde
uyanmaktan ne demek olduğunu.

Tavana bakıp
“Acaba nerede?”
diye düşünmenin
nasıl bir ağırlık olduğunu.

Sen bilmiyorsun
bir ismi
dilinden söylemeden
kalbinde bin kere
tekrar etmenin ne demek olduğunu.

Ben seni
derdime derman sandım.

Meğer derdimin ta kendisiymişsin.

Bir bana şifa olmadın…

Ama beni
yaralarımla tanıştırdın.

Güvenmeyi unutturdun.

İnanmayı zorlaştırdın.

Birinin gözlerinin içine bakıp
“Bu kez gitmez” demeyi
bana haram ettin.

Çünkü sen de gittin.

Herkes gibi…

Bir gün
yanımda duran ellerin
ertesi gün
benden uzaklaştı.

Bir zamanlar
“hep buradayım” diyen sesin
bir gün
sessizliğe dönüştü.

Ben de o sessizliğin içinde
kendimi aradım.

Bulamadım.

Çünkü sen giderken
benden bir parça da
götürmüştün.

Bir bana şifa olmadın…

Ben seni
yaralarımı sararsın diye sevdim.

Sen ise
yaralarımı derinleştirdin.

Ben sana
kalbimi açtım.

Sen o kalbin içinde
kapanması yıllar sürecek
bir kapı bıraktın.

Şimdi ne zaman
birini sevmeye kalksam
içimde bir ses:

“Ya o da giderse?”

diyor.

Ne zaman
birine güvensem:

“Ya yine yanılırsan?”

diyor.

Sen gittin,

Ama korkuların kaldı.

Sen gittin,

Ama özlemin kaldı.

Sen gittin,

Ama geceleri
uyutmayan hatıraların kaldı.

Sen gittin,

Ama bende
sana benzeyen
binlerce sessizlik kaldı.

Bir bana şifa olmadın…

Bazen seni
unutmuşum gibi davranıyorum.

Gülüyorum.

İnsanların arasında
normal bir hayat sürüyorum.

Çayımı içiyorum.

Şarkılar dinliyorum.

Yollara çıkıyorum.

Gökyüzüne bakıyorum.

Ama bir şarkı
senin adını söylemese bile
bir yerinden seni hatırlatıyor.

Bir sokak
bir zamanlar yürüdüğümüzü söylüyor.

Bir koku
eski bir günü geri getiriyor.

Ve ben
yeniden anlıyorum:

Bazı insanlar
hayatından çıkıyor,

Ama hatıralarından
çıkmıyor.

Bir bana şifa olmadın…

Ama yine de
sana beddua etmiyorum.

Çünkü ben seni
kötü biri olduğun için sevmedim.

Ben seni
kalbim sevdiği için sevdim.

Kalp bazen
yanlış kapıyı çalar.

Yanlış insana
doğru duyguları verir.

Ve insan
doğru sevdiği hâlde
yanlış kişide
kaybedebilir.

Ben de kaybettim.

Seni değil sadece…

Sana inanırken
kendime olan güvenimi de kaybettim.

Bir bana şifa olmadın…

Ama şimdi
kendi yaralarımı
kendim sarmayı öğreniyorum.

Artık senden
bir merhem beklemiyorum.

Artık kapına
umut bırakmıyorum.

Artık telefonun çalınca
kalbim yerinden çıkmıyor.

Çünkü öğrendim:

Bazı insanlar
iyileştirmek için gelmez.

Bazıları
sana ne kadar güçlü
olman gerektiğini öğretmek için gelir.

Sen de bana
bunu öğrettin.

Ben artık
senin yokluğunda
ayakta durmayı biliyorum.

Gözlerim dolduğunda
kimseye göstermeden
silmesini biliyorum.

Canım yandığında
kendime sarılmayı biliyorum.

Ve en önemlisi…

Bir insanın gitmesinin
hayatın sonu olmadığını
öğreniyorum.

Yine de
bir şey var içimde
senden kalan…

Bir sızı.

Ne tamamen geçiyor,

Ne de eskisi kadar
canımı yakıyor.

Belki yıllar sonra
sadece bir hatıra olacaksın.

Belki adını duyduğumda
kalbim eskisi gibi
sızlamayacak.

Ama bugün…

Bugün hâlâ
sana söyleyecek bir cümlem var:

Ben seni
yarama şifa sanmıştım.

Sen bana
yaramın nasıl büyüdüğünü öğrettin.

Bir bana şifa olmadın…

Ama artık
kendime şifa olmayı
öğreniyorum.

Ve bir gün
tamamen iyileştiğimde,

Seni hatırladığımda
acı değil,

Sadece şu cümle kalacak:

“Ben seni çok sevdim…
ama sen benim
iyileşeceğim yer değilmişsin.”

Delinin Biri
HAMZA CAYMAZ