Bana ne deme sakın

Dün bir yerlerde bir yangın çıkmış yine,
gökyüzü is kokmuş,
sen perdeleri çekmişsin, “bana ne” demişsin içinden.
Bana ne deme ya…
ateş dediğin şey nazlanmaz,
bir gün gelir kapını çalar,
“hatırladın mı beni?” diye.

Dün başkasına dönen yüzün,
yarın aynada kendi suratın olur,
öyle cilalı falan değil,
isli, yorgun, biraz da şaşkın.

Sessizlik var ya…
insanın üstüne üstüne büyüyen cinsten.
Sen sustukça o konuşur,
sen görmezden geldikçe o görür seni.

Komşunun kapısı çalındığında
“uzak ya” deme,
bu mahallede uzak diye bir şey yok,
aynı dumanın içindesin zaten.

Yardım elini cebinde unutursan,
bir gün cebin de kaybolur,
öyle güvenli falan sanma hayatı.

Adalet dedikleri şey de
öyle gökten inen hazır paket değil,
insanın içinden zorla sökülür,
biraz vicdan, biraz cesaret ister.

Bugün “bana dokunmayan yılan” dediğin,
yarın boynuna dolanır da
“biz nerede yanlış yaptık” diye bakarsın.

Hayat dediğin şey aynalı bir yol,
ne bırakırsan onu geri verir,
ne eksiltirsen senden eksilir.

O yüzden çok da artistlik yapmadan söyleyeyim:
görmezden gelme,
çünkü bu işin şakası yok
bugün başkasının dumanı,
yarın senin nefesin olabilir.