Benim yârim hiç dönmedi
Bu garip gönlüm gülmedi
Gözümde yaşlar dinmedi
Ağla ağla ağla gönül
Gam hanında yüreğim hicrân ile kan ağla
Düştü aşkın narına bu cân ile cân ağla
Mecnûn olup çöllerde gezdi dil üryân ağla
Vur başını taşlara ağla gönül ağla
Zülfüne düşen gönül bulmadı bir dem çâre
Ağla be gözlerim durma be ağla
Ağla ki içimdeki ateş sönsün
Ağla göz bebeğim durma be ağla
Ağla ki bu ateş yaş olup aksın
Dertle yoğruldum kime ne söyleyim
Hasret vurur yine garip gönlüme
Ben daha ölmedim ağlama anne
Kavuşurum belki bir gün seninle
Ben daha ölmedim ağlama anne
Gecelerden hüzün akar dizime
Gözlerimden düşer her gece bir yaş
Hayalimde tüter bitmez bu telaş
Dert vurur yeniden kalbime savaş
Nasıl olsa ben ağlamaya alıştım
Bir yol ki her adım dert ile yanar
Ömür yükü çöktü büktü belimi,
Dinmez sızıları çeker ağlarım.
Silip aldı felek son emelimi,
Yıkık umutları eker ağlarım.
Gönül gonca iken ayaza düştü,
Geceden sehere dek hep inlersin
Kanadında hasret yükü gezdirsin
Gül dalında yâr adına sızlarsın
Niçin boyun büküp ağlarsın bülbül
Gül dalında sevdayı sen bitirsen
Bir zamanlar gül açarmış yüreğinin bahçesinde
Şimdi hüzün konak kurmuş kirpiklerin köşesinde
Bir vefasız iz bırakmış sevda denen köşkte sende
Gözlerin gine nemli belli ki yine seni ağlatmışlar yâr yâr
Yanağında yağmur olmuş kirpiklerden düşer yaşın
Ah be felek!
Biz seni masallarda değil,
boş tencerelerin dibinde tanıdık.
Sabrı öğreten sen değildin,
mecbur bırakan sendin.
Gece uyumadık,
Ah be hayat…
Yokuşlarında nefes nefeseyim,
Bazen bir çocuğun ilk adımı kadar umutlu,
Bazen bir ihtiyarın son bakışı kadar kederlisin.
Ben sana yetişmeye çalışırken,
Sen hep bir köşeden bana bakıp gülümsedin,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!