De var git be felek yıkıl karşımda
Son nefeste sevdam inim inliyor
De git felek durma var git yoluna
İçerimde bir can bir can ölüyor
Geceler yüreğim dertle dolarken
Yiğitlik cesaret bizde
Kalmasa da derman dizde
Mustafa Kemal'im önde
Bir destandır Çanakkale
Ben doğmadan kalemi kırılmış
İnfaza hazır firari kaçak
Bir mahkumum ben
Doğduğum günden beri
Bir mahkumum ben
Kaderim alın yazım bu
Üşümeyelim diye üstümüze yorgan örten,
Sonra üstüne toprak atan…
İşte o ince çizgide durur insan,
Bir nefeslik arada, bir bakışlık dünyada.
Kar düşer gülşen-i cana lütufkârâne
Bir nigâhın yeter ey yâr devâ her cânâ
Sabrımın bağını çözdü o hilâl kaşların
Aşkın ateş gibi düştü gece-i hicrânâ
Bir tebessümle yakarsın kül eder dünyâyı
Yar… yar…
Bir offf çeksem
Göğsümden kopup giden
Duman duman hasret
Karşıdaki dağlar yıkılır
Taş taş sabrım dökülür ovaya
Cümle âlem anladı beni de,
Bir sen beni anlamadın yar...
Ne yürekler çözdü bu dili,
Ne gözler okudu içimdeki yangını.
Ama sen,
Sen hep sustun.
Bir şiir var dilimde,
ne tam doğar, ne tam ölür,
bir uçurumun kenarında
rüzgârla tartışır kelimeler.
Bir şiir var dilimde.
Bir tebessüm edip
kalbimin kapısını aralıyorlar,
anahtarı sormadan,
niyetini söylemeden.
İki gün sevgi verip
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!