Ne çok kırdın dallarımı, ey bahar
Oysa ben sana, içimdeki karı eritmek için gelmiştim
Buz tutmuş bir pınar'ın ağzı gibi üşümüş dudaklarımla
Sen bana kan otları, yavşan otları, hüzün otları gönderdin.
Şimdi oturmuş bir kayanın yosununa
Bakıyorum uçurumdan aşağı,
Benim için de hala bir soğukluk, bir sızı
Ama hayır, bak!
Şu taşı kaldırdığımda altındaki böcek
Toprağın bana bir mesajı
Demek ki yaşamak, bu kadar kırgınlığa rağmen
Hala mümkün
Kayıt Tarihi : 22.04.2026 22:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!