Yüreğin her kim için çarpıyorsa
Ritmi bozuktur bundan sonra
Sensizliğiyle dolu bu şehir
Kokunun sindiği her sokak çıkmazdır
Benden sonrasının hesabını kendine sor
Gördüğümüz neydi
Yaşadıklarımızın gölgesinde
Sevgiye dair boşluk
Aşk yelkenlerini indirmişken
Şiirlerin susmuşluğu
Gece uzun hep uzun olur
Kavuşma yoksa sonunda
Var diyebildiğimiz sabahlar
Güne koşarken bozgunu giz
Kendi içinde saklılığına
Ben gittim, gittiğimle bittim
Bir daha görüşmemek üzere sildim
Adının geçtiği tüm şiirleri
Böyle bir aşk hiç yaşanmamıştı
Adımlarının değdiği sokaklara yabancı
Şimdi ben sana bir şiir yazsam olmayacak
İki şiir yazsam birbirini kıskanacak
Üç şiire sen sığmayacak
Dört şiire ben kanmayacak
Beş şiir olsun
Beşi bir yere dolsun...
Bildiğim gökyüzü
Aynı saatler aynı geceler
Isırgan kelimelerin dokunuşu
Sensizlik vakitlerine
Şiirlerden dökülüp giderken
Bir şiir okudum bir gün içinde
Günün içinden çıkmış kendi kendine
Şiirdi dedim; şiir, ötesi ne ki
Değildi şiir içerdiğinle
Hiç değildi böylesine dokunurken
Boşluğa düşmüşlüğe uzanmamış el
Aşk vardı bir zamanlar, sisli bulutların çökmediği zamanlar dilimlerinin gizliliği içinde… Hiç kimse kötü değildi ve tüm iyilikler bir kuyudan beslenirdi. Yine kuşlar öterdi. Yine sular çağlardı. Yine yıldızlar güzeldi. Yinelenirdi her şey sana dair, ondan ötürü… Papatya falları hep seviyorum çıkardı. Yoncalar dört yapraklıydı. Kızılcık şerbeti yoktu mesela, makbulü üzümdü. Sahi üzüm gibi gözleri vardı kadınların, buğulanmış bakan… Yağmur kokulu sabahlar ışıldardı saçlarına vurunca, o denli güzeldi…
Şimdilerde yuvasız kuşlar gibiyiz ve herkes birilerinden ayrı ve herkes birilerinin peşi sıra gitmekte. Hiç kimse bu oyunun neresinde olduğundan bihaber gezinmekte… Nereye dönmüş olsak yönümüzü bir belirsizlik ve hissizlik…
Güzel insanlardık bir zamanlar, güzel severdik sevilirdik…
Yoksa çok severken, sevgilerimi tükettik ve bunu hiç fark edemedik…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!