Bildiğim gökyüzü
Aynı saatler aynı geceler
Isırgan kelimelerin dokunuşu
Sensizlik vakitlerine
Şiirlerden dökülüp giderken
Bir şiir okudum bir gün içinde
Günün içinden çıkmış kendi kendine
Şiirdi dedim; şiir, ötesi ne ki
Değildi şiir içerdiğinle
Hiç değildi böylesine dokunurken
Boşluğa düşmüşlüğe uzanmamış el
Aşk vardı bir zamanlar, sisli bulutların çökmediği zamanlar dilimlerinin gizliliği içinde… Hiç kimse kötü değildi ve tüm iyilikler bir kuyudan beslenirdi. Yine kuşlar öterdi. Yine sular çağlardı. Yine yıldızlar güzeldi. Yinelenirdi her şey sana dair, ondan ötürü… Papatya falları hep seviyorum çıkardı. Yoncalar dört yapraklıydı. Kızılcık şerbeti yoktu mesela, makbulü üzümdü. Sahi üzüm gibi gözleri vardı kadınların, buğulanmış bakan… Yağmur kokulu sabahlar ışıldardı saçlarına vurunca, o denli güzeldi…
Şimdilerde yuvasız kuşlar gibiyiz ve herkes birilerinden ayrı ve herkes birilerinin peşi sıra gitmekte. Hiç kimse bu oyunun neresinde olduğundan bihaber gezinmekte… Nereye dönmüş olsak yönümüzü bir belirsizlik ve hissizlik…
Güzel insanlardık bir zamanlar, güzel severdik sevilirdik…
Yoksa çok severken, sevgilerimi tükettik ve bunu hiç fark edemedik…
Yazdıklarım bir yerde tıkanabilir
Suskunluğun yaşandığı günlerin içinde
Ve yazmak nefes almak kadar boğucu gelebilir
Bu çıkmazlığın getirdiklerine dokun
Nefesim ol!
Düğümlenmiş gecenin iksirini
Sabahına boşaltıyorum
Güngörmez kelimeler ışık saçarken
Sersefil bir kimlikle
Şehrin sokaklarını arşınlıyorum
Bu puslu hava
İçinde sen
Zamanın tükenişi
Yalnızca şehrin gürültüsü
Ortak olurken düşlere
Kaybolup gitmek
Kendimi ne kadar çok tükettim
Söz geçirmek istediğim satırlara
Mutluluk denilen oyunun
Temel taşlarını dizemeyişlerime vurdum
Şiirin kendine özgün sıvasını
Şehrin gözleriydi
Yüreğe dokunuşların
Kendi içine kaybolup gitmiş
Çıkmaz sokakların aydınlanışı
Sokaklar sevişiyordu
Karanlıktı çokça sessiz
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!