Aytekin Orhan Şiirleri - Şair Aytekin Orhan

İlk kez nutkumun tutuluşuydu
Dile gelmez oluşunun karşısında
Teslimiyet gecelerine dalışlarım

Gülen gözlerini düşündüm senden izinsiz
Işıldıyordu yine bakıp dururken sensiz
Beni affedebilir misin bilmiyorum ama
Suçluyum yine seni düşündüğüm için sensiz

Sensizlik bir sığınıştı şiirlerin kucağına
Darmadağın yalnızlığın getirdikleriyle
Ve çokça yürekten alıp götürdükleriyle
Kâğıtlara düşüşüydü gözlerinden
Elde kalan son kırıntılarıyla

Yerin doldurulamaz
Bu kanıksanmış bir gerçektir artık
Yüreğimin sayfalarına kazınmış

Bugünlerde kendimi posta kutusunda unutulmuş bir mektup gibi hissediyorum. Alıcısına gitmiş lâkin eline geçmemiş ve okunmayı bekleyen...

Kendine gel
Kendinle gel
Senin olmayan bir düşü
Görmeyi istemeyecek kadar bendeyken

Çokça sen azca ben içinde biz 19

Ve şimdi saatler sensizlikten geçiyordu en geçmezliğiyle…
Günler geçtikçe çoğalıyor bir o kadar eksiliyor ve uzak kelimesinden ilk defa nefret ediyordum. Başına tek bir harf ekleyip (t) gerçeğinin bu olması gerektiğini kendime kabul ettirmeye çalışıyordum. Yoktun artık ve uzaktın daha kötüsü bir harfin içimden koparıp çıkarttığı kayboluşumdun. Oysa farklı olabilir diye düşündüğüm zamanlarda olmuştu ve şimdi düşündüklerimin yitip gitmişliğini gördükçe; kurtuluşun sende değil, benim eserim olan bir kopuş senaryosunun oynanılışına tanıklık ediyordum. Kendimi bu yüzden hiçbir zaman affetmeyecektim. Seni yaşamak varken, sensizliği yaşamayı seçtiğim ve şimdi bunu seninde kabul etmişliğini izlemişliğim karşısında...
Yüzüm onunla gülüyordu
Ama o bunu hiç bilmiyordu

Çokça sen azca ben içinde biz 2

Sensizdim. Hiç olmadığım kadar sessizdim. Bir yerlerde yaşıyorsun biliyordum. Sensizlikte üşüyordum. Sığındığım şiir dolu, dumanı sen tüten sigaralar, boşalan şişelerle dolu geceler ısıtmıyordu. Resimlerinle konuşup ağlıyorduk. Sensizdim bensizdim. Aslında ben sendim. Başım öne eğik yürüdüğüm yollarda geçtiğim duraklara bakıyordum. Otobüsler yanaşıyor hep birileri iniyor, birileri biniyordu. Aralarında sen yoktun. Hızla yanlarından uzaklaşıp gidiyordum. Sensizdim hiç kimseye tahammül edemeyecek, hiçbir sorunu dinleyebilecek hâlde. Dünya dönüyor, hayat devam ediyor, insanlar yaşıyordu. Kendimi bu dünyaya yabancı görüyordum. Her şey isteğim dışında gelişiyor, şiirlerim ölüyordu. Sensizdim. En kötüsü de buydu. Sensizlik...

Senin olmadığın bir dünyanın çivisi çıkmış, saplanacak yer arıyordu ve saplanacağı yeri bulmuştu.

Çokça sen azca ben içinde biz 3

Düşünüyordum. İçimde orman sessizliği, kuşların göç edip gittiği, olabildiğince soğuk yalnızlığımla... Bir şehir vardı. Bir şehir yoktu. Geçmiş zaman içinde anlatılan masal ülkelerinin birisinde. Şehir vardı içinde senin olduğun, şehir yoktu senin kaybolduğun. Seni bulmalıydım. Yalnızlığın başkenti senin olduğun yer olmalıydı. Gece gündüz arayışlarım sürdü. Sokaklar, şehirler, şiirler, insanlar, kitaplar, şarkılar her yerde seni sordum. Gören olmamıştı. En son bir bulutun üzerine binip gittiğini görmüşler. Hiç inandırıcı değil. Söyleyeninde gözleri kör. Sonradan anladım. Kötü durumda olsaydın haberin gelirdi. İyiydin haberin gelmiyordu. Ben seni özlüyordum. Başladığım her şiir yarım kalıyordu. Bir şiir vardı tutunduğum, her şiir eksikti aslında ama yazılıyordu. İçi dolu, dışı boş bedenimle yuvarlanıyordum. Uzaktı şehirler, uçaklar, gemiler, trenler, otobüsler, insanlar hepsi uzaktı. Bir sen yakındın uzansam tutacağım, uzanıp tutamadığım yüreğimden... Kanatlarımdaki son çelenkleri koparıp attım. Uçmak istemiyorum artık, ne istediğimi de bilmiyorum. Bildiğim tek şey sen yoktun.
Koskoca bir yalnızlığın içindeyiz artık. Sen seninle, ben seninle, biz bizin içinden çıkmışlığıyla...

Çokça sen azca ben içinde biz 4

Yalnızdım. Üstelik geceydi. Üşüyordum. Sokaklarda bir başıma yürüyordum. Bir sigara içimliği yollar ayaklarımın altında uzayıp gidiyordu. Aklımı kaçırmış olmalıyım diye düşündükçe aklıma sen geliyordun ve sen yoktun. Köşe başındaki sinemanın panosunda ışıldayan film afişleri gözlerimi kör ediyordu. En son sinemaya gittiğim tarihi bile hatırlamıyorken, hızla önünden geçip gidiyordum. Yolda eski bir arkadaş selam veriyordu. Görmezden gelip yürüyüp yanından geçiyordum. Uzakta bir yerlerde sokak aralarından sesler geliyordu. Daha yakınlarda seyyar satıcıların sesleri yükseliyordu. Boğuluyordum. Hızlı adımlarla eve kapağı attığımda anlıyordum. Senin artık şehrin sokaklarında benimle yan yana yürümüyor olduğunu. Seni arıyordum. Seni istiyordum. Sensizken ve bu kadar seninle doluyken, üstelik yerini yurdunu biliyorken seni arıyordum. Seni bulunmaz kılıyordum benliğimde. Sen bulunmazım bulunduğun yerlerde kal diye sana sesleniyordum. Seni bulmak için seni arayacağım…
Seni aramaktan usanmayacağım. Bulunması kolay, bulunmasını istemeden aramaya devam edeceğim en zorumdun.