Aynaya Kalan Gerçek Şiiri - Mustafa Alp

bugün 29 Mart,
takvim yaprağı bile yamuk duruyor,
sanki o da biliyor
her şeyin biraz eğri, biraz dolambaçlı olduğunu.

bugün öyle düz konuşulmaz mesela,
laf dediğin azıcık kıvrılacak,
iki anlam taşıyacak sırtında,
biri görünen,
biri cebine saklanan.

bugün herkes biraz usta,
biraz tüccar,
biraz politikacı,
biraz da mahalle bakkalı gibi,
yarın verirsin abi derken
deftere değil kalbine yazanlardan değil,
faiziyle hatırlayanlardan.

alavere dalavere günü bugün,
yani hayatın özeti aslında.

sen sabah umutla uyanırsın,
hayat sana bir dakika der,
küçük bir dipnot bırakır,
şartlar değişebilir.

bir bakmışsın dost dediğin
hesap kitap yapıyor içinden,
bir bakmışsın düşman sandığın
omzuna el koymuş sessizce.

çünkü bu memlekette
iyi olmak yetmez bazen,
akıllı olacaksın,
ama fazla da belli etmeyeceksin,
uyanık olacaksın,
ama çakal gibi görünmeyeceksin.

işte o ince ayar var ya,
orada başlıyor asıl hikaye.

birileri hep hallederiz der,
ama neyi nasıl hallettiğini kimse bilmez.
birileri hep merak etme der,
merak edilecek ne varsa tam oradadır aslında.

bugün
masalar kurulur görünmez,
anlaşmalar yapılır sessiz,
göz kırpmalar, baş sallamalar,
yarım cümleler uçuşur havada.

çünkü bazı işler
yüksek sesle konuşulmaz,
fısıltıyla büyür,
susarak imzalanır.

ama bak,
bu işin bir de başka tarafı var.

her dalaverenin içinde
küçük bir korku saklıdır,
her alaverenin dibinde
yakalanma ihtimali.

o yüzden en büyük numarayı çeviren bile
gece yatağa girince
bir an durur,
tavana bakar,
ya anlaşılırsa? der içinden.

insan dediğin
biraz sahne,
biraz kulis,
biraz da perde arasıdır.

herkes rol keser,
ama en çok kendine.

bugün 29 Mart,
kutlu olsun alavere dalavere günü,
ama şunu da unutma.

en büyük dalavere,
insanın kendine yaptığıdır.

kandırırsın herkesi belki,
ama aynaya gelince
iş değişir.

orada
ne numara sökmez,
ne bahane tutar.

çünkü ayna,
ne alavere bilir
ne dalavere.

dosdoğru bakar yüzüne
ve der ki.

geç bunları.
sen aslında kimsin?

işte bütün mesele de
orada başlar.