Aylarca Neyin Oldum Şiiri - Mustafa Alp

kendine bir sor da,
aynaya değil,
vicdanının en kuytu yerine sor.
aylarca neyin oldum?

bir ömürlük dua mı sandın beni,
yoksa vakit öldüren bir heves mi?
canın daraldıkça kapısını çaldığın,
gönlün ferahlayınca unuttuğun eski bir virane mi?

ben seni, çarşı terazisiyle sevmedim.
ne eksik tarttım, ne fazla biçtim.
yüreğim ne kadarsa önüne koydum.
sen ise sevgiyi, mevsimlik elbise gibi giyip çıkardın.

feleğe küfrettim,
zamana diş biledim.
meğer gök ne suçluymuş,
ne de dönen dünya.
insanın en büyük kıyameti,
sevdiğinin gözünde hiç olmamasıymış.

bir hanmış şu ömür.
kapısından giren, adını bırakır.
çıkarken yalnız kefenini alır.
ben sana ömrümü bıraktım,
sen bana susmayı.

şimdi dönüp de geçti...deme.
geçen zaman değil,
insanın içindeki inançtır.
kırılan cam onarılır da,
kırılan itimat ölene kadar kanar.

ey gönül.
kimseden hesap sorma.
herkes, ettiğiyle secdeye varacak,
ettiğiyle toprağa girecek.
dün alkışlayan dünya,
yarın mezar taşını bile yalnız bırakacak.

şimdi son kez kendine sor.
ben, aylarca neyin oldum?

bir sığınak mı?
bir emanet mi?
yoksa canın sıkıldığında hatırlayıp,
işin bitince unuttuğun garip bir yolcu mu?

cevabın hangisi olursa olsun,
bil ki ben sevdayı kiraya vermedim.

çünkü aşk,
oyalanacakların değil,
yanmayı göze alanların kaderidir.

ve kader,
en ağır hükmünü sevdiğinin suskunluğu ile yazar.

kendine sorsana bir.
aylarca neyin oldum?

✍️