Atilla Adsay Şiirleri - Şair Atilla Adsay

Fatih sultan gibi hükmün olsa
Ak Şemsettin gibi aklın olsa
Turgut reis gibi kaptan olsan
Bir gün gelir sende göçeceksin

Hacı Bektaşi gibi veli olsan

Hayat insanoğlunu bazen umulmadık maceralara sürükler,bazen de insanoğlu kendisi yetmezmiş gibi aile efradını da kendisi ile birlikte maceralara sürükler, insanoğlunun anlına yazılan kader dediğimiz alın yazı, mutlaka külli irade ile cüzü irade den ibarettir bu iki irade bazen biri birileri ile savaşırlar.
Burada olması gereken kadere inanmak lazım, lakin bir kaderde var ki insanoğlunun kendi elindedir buda insanın aklı selim davranmasıdır. Burada insana sorumluluk düşer. İşte bir insanın zararı yalnız kendisine değil önce aile’ye, daha sonra topluma yansır.aklıselim davranmayan birey hem ailesine hem de çevresine, zararı dokunur buda tamiri olmayan olayları meydan getirir.


Yaşadığımız dünyanın kendisine has bir düzeni vardır.bu düzenlerden ve nizamlardan biri de zamandır.
Zaman içinde insanoğlu ömrünü nasıl ve nerede geçirdiği düzen ve nizam şeklidir. İnsanoğlu ya bir aile kurmakla yada aileyi korumakla, ve de topluma, devletine, milletine, bayrağına, insanlara, faydalı bir birey olmakla mükelleftir.

Adil bir gün sonra baba evinde jandarmalar tarafından yakalandı.. Adil’in babası Sait bey köyden geldi ve beş yetimi apar topar aldı köye götürdü.Artık onlara baba anneleri bakacaktı, en büyükleri olan Nuran kardeşlerine annelik görevine başlamıştı.Gönül de ona yardımcı oluyordu, günler böyle, annesiz babasız devam ederken, kader bu defada onların karşısına halalarını çıkarmıştı.Halaları onları aşırı derecede kıskanıyor olmadık laflar edip rahat gün vermezdi.
Çocukların sofraya oturmaları,kalkmaları aynı andaydı.Ansızın beş yetimi sıra dayağına çekerdi şehir yerinde büyümüş çocuklara yapmadığı kalmazdı.
Şayet babaanneleri görseydi müdahale ederdi.
Lakin görmediği zamanlarda da elinden gelen kötülüğü ederdi.
İki sene sonra beş yetimlerden en büyüğü Nuran’ı görücü usulü ile istediler Nuran artık o fena ve kötü ruhlu haladan kurtulmuştu. Gerçi Nuran fazla sevinemiyordu çünkü geride dört kardeşi halanın elinde kalmıştı.
Gece gündüz kardeşlerini düşünen Nuran dedesi Sait beye yalvardı, ve kocasını da ikna etti en küçük kardeşini aldı yanına daha çocuk doğurmamıştı fakat kardeşine annelik yapıyordu.

Bu olay için civar köylerden gelen insanlar ortalığı yatıştırdılar ve neyse ki durum daha vahim olmadan yatıştı.
Gönül’ün ablası Nuran'da olayı duyar duymaz soluğu dedesinin evinde aldı. Ağlamaktan başka bir şey de elinden gelmiyordu.
Diğer kardeşlerine sarılan ve ağlamaktan bitkin düşen Nuran ertesi gün evine geri dündü.
Köyde bir barış olmuştu ama şartlı bir barış, o yörelerde kaçan kız ya öldürülür yada evlatlıktan red edilir.
Gönül’ün annesi ve babası yoktu ki reddedilsin.
Fakat amcaları tarafından zaten ele geçseydi en ağır cezaya vurulacaktı.Güçleri sadece yetimlere yettiği aşikardı. Bir alavereyle Gönül’ü öldürecekleri kesindi lakin diğer taraf için durum pek geçerli değildi. İşin ucunda akrabalıkta vardı pekte diş bilenemiyordular, işte adet yerini bulsun veya bak kızları kaçtı sesini çıkarmadılar demesinler diye astıkları astık kestikleri kestikti sözde.

Lanet olsun ona ki Ülkemin bütünlüğüne göz dikenlere.
Lanet olsun ona ki Bayrağıma çamur atanlara.
Lanet olsun ona ki Askerime kurşun sıkanlara.
Lanet olsun ona ki Vatanımın düzenini bozanlara.
Lanet olsun ona ki Anaların yüreğine ateş düşürenlere.
Lanet olsun ona ki Küçücük bebeleri öksüz koyanlara.

Evlerinin önünde zeytin ağacı
Gelip geçerken bırakırsın bir acı
Bizler faniyiz duygular hancı
Yar var mı? Sende bu derdin ilacı.

Mani söylerim sana bu kaçıncı

Yollar götürür uzaklara
Zaman yürür asırlara
Ne gelen bulur medet
Ne giden götürür servet
Ne tahtı kaldı, nede padişah
Takva ister mertebeyi aşmak

Adam sonradan öğrendiği Metanet kelimesini dilinden hiç düşürmemiş, gördüğü hemen herkese en ufak olumsuzlukta aman ha dostum Sabırlı ol Metanetli davran, diye nasihatte bulunurmuş.



Adam bir gün hayatında öyle acı bir olay yaşar ki, dayanılmaz hale düşer çıldıracak duruma gelir, Aklını yitirecek gibi olur, canı kadar sevdiği oğlunu evinin önünde araba kazasında yitirir ve büyük bir acı ile baş başa kalır.
Hemen her günü mezarlıkta ve evin dışında zamanı geçer.

Vurgun yedim zamanla bağım budandı
İnsan dediğin canavara güvenim kalmadı
Hayat rüzgârına kapıldım dalım kırıldı
Yapraklarım sonbaharı görmeden soldu

Zaman kötü diyorlar inanmam asla

Bir gün gözlerin kapanacak.

Uzanıp ta yerinden kalkınmayacak.

Seslenip ta kimseler seni duyamayacak.