Aşkın Tiyatrosu 8

GECE
Gece sessizdi Aşk,
deniz kendi acısını kıyıya bırakıyordu,
çınarlar rüzgârla konuşuyor,
dünya yavaşça sönüyordu
ve ben düşündüm:
İnsan neden sever?
Çünkü irade ister,
çünkü kalp açtır,
çünkü vücut yalnızdır.

dünya
acıyla doludur
ve aşk
o acının içindeki tek yumuşak gölgedir
uzun
sessiz
kalıcı
ve güzel

dünya
acıyla doludur
ve aşk
o acının içindeki tek yumuşak gölgedir
uzun
sessiz
kalıcı
ve güzel

sana baktım
gözlerin derindi
ve o derinlikte huzur vardı
çünkü insan
sevdiği kişide kurtuluşu arar
ve kurtuluş
belki bir unutuluş
ve o unutuluşun adı
aşktır

dünya
acıyla doludur
ve aşk
o acının içindeki tek yumuşak gölgedir
uzun
sessiz
kalıcı
ve güzel

dünya
acıyla doludur
ve aşk
o acının içindeki tek yumuşak gölgedir
uzun
sessiz
kalıcı
ve güzel
Aşk

Gerçek şudur:
Aşk,
umutla birlikte gelir,
özgürlükle savaşır,
iradeyle çarpışır
ama yine de
yaşamaya değer tek şeydir.
Aşk

Aşk,
insan dünyayı değiştiremez,
kaderi yenemez,
acıdan kaçamaz.
ama sevebilir.
ve sevmek
bütün karanlığa rağmen
yaşamayı seçmektir.
Aşk

aşk bazen güçtür
insanı büyütür
iradeyi keskinleştirir
bedeni derinleştirir
ama aynı aşk
insanı parçalar
vicdanı yakar
kalbi karanlığa iter
işte bu yüzden
aşk hem kurtuluş hem mahkûmiyettir
Aşk

düşündüm
aşk nedir
bir seçim mi
yoksa bir zorunluluk mu
içimde bir ses dedi ki
sen seçmedin
başka bir ses dedi ki
sen istedin
ve anladım
irade
bizi birbirimize iten görünmez bir akıntıdır
tıpkı deniz gibi
karşı koyamazsın
Aşk

sen bana baktın
o bakışta
bir dünya vardı
ama o dünya
beni özgür bırakmıyordu
çünkü sevmek
aynı zamanda teslim olmaktır
ve insan
ya hükmeder
ya teslim olur
ben sana teslim oldum
Aşk

Aşk
insan acı çeker
yanılır
kaybolur
ama yine de sever
çünkü aşk
varoluşun tek cevabıdır
ve biz
o gece Ordu’da
bütün karanlığa rağmen
sevmeyi seçtik
Aşk

Aşk
kader belki de
seçemediğimiz şeylerdir
ama sevmek
kaderin içinde bir başkaldırıdır
çünkü insan
kaçamayacağı şeye bile
anlam vermek ister
ve aşk
o anlamdır
Aşk

deniz kıyıya vururken düşündüm Aşk
aşk bir seçim mi
yoksa bir zorunluluk mu
çünkü içimde bir güç vardı
ve o güç beni sana doğru itiyordu
karşı koymak istedim
ama irade
mantığı dinlemez
tıpkı dalgaların kıyıya vurması gibi
tıpkı rüzgârın çınarları eğmesi gibi
tıpkı kalbin atması gibi
aşk da olur
ve insan
olan bir şeyi durduramaz
o an anladım
sevmek
özgürlük değil
kaçınılmazlıktır
ama yine de güzeldir
çünkü insan
kaçınılmaz olanı sevdiğinde
hayat anlam kazanır
Aşk

KADER
Aşk
kader belki de
seçemediğimiz şeylerdir
ama sevmek
kaderin içinde bir başkaldırıdır
çünkü insan
kaçamayacağı şeye bile
anlam vermek ister
ve aşk
o anlamdır

sen bana baktın
o bakışta
bir dünya vardı
ama o dünya
beni özgür bırakmıyordu
çünkü sevmek
aynı zamanda teslim olmaktır
ve insan
ya hükmeder
ya teslim olur
ben sana teslim oldum

sen bana baktın
o bakışta
bir dünya vardı
ama o dünya
beni özgür bırakmıyordu
çünkü sevmek
aynı zamanda teslim olmaktır
ve insan
ya hükmeder
ya teslim olur
ben sana teslim oldum

Aşk
insan acı çeker
yanılır
kaybolur
ama yine de sever
çünkü aşk
varoluşun tek cevabıdır
ve biz
o gece Ordu’da
bütün karanlığa rağmen
sevmeyi seçtik

sen bana baktın
o bakışta
bir dünya vardı
ama o dünya
beni özgür bırakmıyordu
çünkü sevmek
aynı zamanda teslim olmaktır
ve insan
ya hükmeder
ya teslim olur
ben sana teslim oldum

sen bana baktın
o bakışta
bir dünya vardı
ama o dünya
beni özgür bırakmıyordu
çünkü sevmek
aynı zamanda teslim olmaktır
ve insan
ya hükmeder
ya teslim olur
ben sana teslim oldum
Aşk

yanında yürürken
dünyanın aslında ne kadar yaşanabilir bir yer olduğunu fark ediyordum
çünkü insan sevdiği kişiyle yürüdüğünde
varoluş ağır bir yük olmaktan çıkar
yumuşak bir bahar sabahına dönüşür
deniz mavi
gökyüzü açık
kalbim sakindi
ve ilk kez düşündüm
belki de aşk acı değil
insanın dünyaya katlanabilme biçimidir
Aşk

Eski
önceleri kalbim hep kendini yargılardı Aşk
sevmeyi bir zayıflık sanır,
yakınlığı bir hata gibi görürdü.
ama sen elimi tuttuğunda
o mahkeme dağıldı.
çünkü bazı dokunuşlar
insanı suçlu değil,
insan yapar.
parmakların parmaklarımın arasına yerleştiğinde
vicdan sustu,
korku gitti,
ve içimde bir huzur doğdu.

o an anladım:
aşk suç değildir.
aşk,
insanın kendi yalnızlığını paylaşmasıdır.
ve paylaşılmış yalnızlık
artık yalnızlık değildir.

o an anladım:
aşk suç değildir.
aşk,
insanın kendi yalnızlığını paylaşmasıdır.
ve paylaşılmış yalnızlık
artık yalnızlık değildir.

yanında yürürken
dünyanın aslında ne kadar yaşanabilir bir yer olduğunu fark ediyordum
çünkü insan sevdiği kişiyle yürüdüğünde
varoluş ağır bir yük olmaktan çıkar
yumuşak bir bahar sabahına dönüşür
deniz mavi
gökyüzü açık
kalbim sakindi
ve ilk kez düşündüm
belki de aşk acı değil
insanın dünyaya katlanabilme biçimidir

o an anladım:
aşk suç değildir.
aşk,
insanın kendi yalnızlığını paylaşmasıdır.
ve paylaşılmış yalnızlık
artık yalnızlık değildir.

o an anladım:
aşk suç değildir.
aşk,
insanın kendi yalnızlığını paylaşmasıdır.
ve paylaşılmış yalnızlık
artık yalnızlık değildir.
Aşk

sana baktığım an Aşk
çınarların arasından geçen ışık yüzüne düştü
ve o ışık bir şiir gibi içime yerleşti
çünkü bazı insanlar
sadece var olarak bile dünyayı güzelleştirir
sen öyleydin
deniz rüzgârı saçlarını hareket ettirdiğinde
zamanın kendisi biraz durdu
ve ben düşündüm
insan bazen birine bakarak
kendi geleceğini görür
senin gülüşünde
korku yoktu
karanlık yoktu
sadece sıcak bir bahar vardı
ve o bahar
içimde büyüdü
Aşk

Baharın Başlangıcı
Ordu’da bahar o sabah denizin üstüne ince bir ışık gibi serilmişti Aşk
dalgalar kıyıya karanlık değil, umut taşıyordu,
çınarlar yeni yapraklarını rüzgâra bırakıyor,
şehir sanki yeniden doğmayı öğreniyordu.
ve ben senin yanında yürürken
dünyanın aslında ne kadar yaşanabilir bir yer olduğunu fark ediyordum,
çünkü insan sevdiği kişiyle yürüdüğünde
varoluş ağır bir yük olmaktan çıkar,
yumuşak bir bahar sabahına dönüşür.
deniz mavi,
gökyüzü açık,
kalbim sakindi.
ve ilk kez düşündüm:
belki de aşk acı değil,
insanın dünyaya katlanabilme biçimidir.
Aşk

Karşılaşmanın Işığı
sana baktığım an Aşk,
çınarların arasından geçen ışık yüzüne düştü,
ve o ışık bir şiir gibi içime yerleşti.
çünkü bazı insanlar
sadece var olarak bile dünyayı güzelleştirir.
sen öyleydin.
deniz rüzgârı saçlarını hareket ettirdiğinde
zamanın kendisi biraz durdu,
ve ben düşündüm:
insan bazen birine bakarak
kendi geleceğini görür.
senin gülüşünde
korku yoktu,
karanlık yoktu,
sadece sıcak bir bahar vardı.
ve o bahar
içimde büyüdü.
Aşk

İrade ve Umut
dalgalar kıyıya vururken düşündüm Aşk,
aşk bir zorunluluk olabilir,
ama bu zorunluluk bir hapishane değil,
bir özgürlüktür.
çünkü insan sevdiğinde
hayatın anlamı çoğalır.
irade bizi sana doğru götürdü belki,
ama umut kalmamızı sağladı.
ve umut
felsefenin en sessiz ama en güçlü cümlesidir.
çınarlar rüzgârla eğildi,
deniz güneşi taşıdı,
ve biz yürüdük.
o yürüyüşte anladım:
sevmek,
dünyaya evet demektir.
Aşk

Kalp ve Vicdanın Barışı
eskiden kalbim hep kendini yargılardı Aşk,
sevmeyi bir zayıflık sanır,
yakınlığı bir hata gibi görürdü.
ama sen elimi tuttuğunda
o mahkeme dağıldı.
çünkü bazı dokunuşlar
insanı suçlu değil,
insan yapar.
parmakların parmaklarımın arasına yerleştiğinde
vicdan sustu,
korku gitti,
ve içimde bir huzur doğdu.
o an anladım:
aşk suç değildir.
aşk,
insanın kendi yalnızlığını paylaşmasıdır.
ve paylaşılmış yalnızlık
artık yalnızlık değildir.
Aşk

Aydınlık Şehir
Ordu o gün bir şehir değil,
bir düşünceydi Aşk.
deniz felsefe gibi derin,
çınarlar şiir gibi sakin,
gökyüzü umut gibi açıktı.
ve biz o şehrin içinde yürürken
dünya anlam kazanıyordu.
çünkü insan sevdiği kişiyle yürüdüğünde
zaman bile daha nazik olur.
sen bana baktın,
gülümsedin,
ve o gülüşte bütün karanlık dağıldı.
o an anladım:
dünya absürt olabilir,
kader zor olabilir,
hayat acı olabilir,
ama aşk varsa
bahar mutlaka gelir.
ve Ordu
o baharın şehridir.
Aşk

deniz kıyısında yürürken Aşk
rüzgâr baharın ince kokusunu saçlarına bırakıyordu,
çınarlar gölgelerini üzerimize eğmişti,
ve dünya sanki bizi koruyan büyük bir kalp gibi atıyordu.
sen biraz yaklaştın,
ben biraz sustum,
çünkü bazı yakınlıklar kelimelerle değil,
sessizlikle büyür.
elinin sıcaklığı omzuma değdiğinde
kalbim hızlandı,
ama bu bir korku değildi,
bu yaşamın kendisiydi.
ve o an düşündüm:
insan sevdiği kişiye yaklaşırken
aslında dünyaya yaklaşır.
çünkü aşk,
iki insan arasında değil,
iki varoluş arasında kurulan bir köprüdür.
Aşk

çınarların arasından denize baktık Aşk
dalgalar güneşi taşıyor
su mavi bir felsefe gibi uzanıyordu
ben sana dönüp dedim
deniz neden bu kadar huzurlu
sen gülümsedin
ve o gülüş
bütün kitaplardan daha derin bir cevap oldu
çünkü bazı cevaplar
kelimelerle değil
bir bakışla anlaşılır
o an anladım
bilgi insanı büyütür
ama aşk insanı tamamlar
ve insan tamamlandığında
dünya daha az karmaşık görünür
Aşk

rüzgâr biraz ısındı Aşk
güneş çınarların arasından geçerek yüzüne düştü
ve o ışık kalbimde bir ateş yaktı
ama bu ateş yakmıyordu
ısıtıyordu
sen bana yaklaştığında
zaman yine yavaşladı
ve aramızdaki mesafe
bir nefes kadar kaldı
o an düşündüm
arzu kötü değildir
çünkü arzu
hayatın kendisidir
ve insan sevdiği kişiyi isterken
aslında yaşamı ister
senin gözlerinde
o yaşamın ışığını gördüm
ve içimde bahar biraz daha büyüdü
Aşk

Ordu’nun sokaklarında yürürken Aşk
gökyüzü yavaşça turuncuya döndü
deniz ışığı yumuşattı
çınarlar akşamı sessizce karşıladı
ve ben düşündüm
belki de felsefe insanı karanlığa değil
umuda götürmek içindir
çünkü düşünmek
karanlığı görmek değil
ışığı anlamaktır
sen elimi tuttuğunda
o düşünce gerçeğe dönüştü
çünkü umut
bir teoriden değil
bir dokunuştan doğar
ve o dokunuş
insanı hayata bağlar
Aşk

akşam yavaşça geceye dönerken Aşk
deniz hala mavi kalmak için direniyor
çınarlar rüzgârı saklıyor
şehir sessiz bir huzura bürünüyordu
sen başını omzuma yasladın
o an dünya durmadı
ama kalbim durdu
çünkü bazı anlar
zamanın dışındadır ve o an
hayatın bütün karmaşası anlamını kaybetti
sadece sen vardın
sadece ben ve aramızdaki sıcaklık
ben düşündüm
insan dünyayı değiştiremez
kaderi yenemez
acıdan tamamen kaçamaz
ama sevebilir ve sevmek
dünyayı daha yaşanabilir bir yer yapar
o yüzden Aşk
Ordu artık sadece bir şehir değil
bir kalptir ve o kalp
bahar gibi atmaktadır
Aşk