Aşkın Tiyatrosu 3

Bir Gün
Bir gün,
bütün kitaplar kapandığında,
bütün yıldızlar söndüğünde,
bütün zamanlar bittiğinde
evren sadece şunu söyleyecek:
“Nasıl oldu da insan,
bu kadar güzel bir aşkı yaşayabildi?”
Ve gelecek cevap verecek:
“Çünkü o, sevmekten vazgeçmedi.”

Sen gelmesen bile,
zaman dursa bile,
evren yorulsa bile
aşk devam edecek.
Sessiz, derin, görünmez.
Bir kalpte,
bir hatırada,
bir bekleyişte.
Ve o bekleyişin adı
yine sen olacaksın.

Sen gelmesen bile,
zaman dursa bile,
evren yorulsa bile
aşk devam edecek.
Sessiz, derin, görünmez.
Bir kalpte,
bir hatırada,
bir bekleyişte.
Ve o bekleyişin adı
yine sen olacaksın.

Bir köprüye çıktım;
altından zaman akıyordu.
Suya baktım.
Kendi yüzümü aradım
ama bulamadım.
Çünkü insan,
çok sevdiği zaman
kendi yüzünü kaybeder.
Ve o zaman hayat,
bir bekleyişin anatomisine dönüşür:
Kalp umut,
zaman yara,
hatıra kan,
aşk sessizlik olur.

Sen gelmesen bile,
zaman dursa bile,
evren yorulsa bile
aşk devam edecek.
Sessiz, derin, görünmez.
Bir kalpte,
bir hatırada,
bir bekleyişte.
Ve o bekleyişin adı
yine sen olacaksın.

Sen gelmesen bile,
zaman dursa bile,
evren yorulsa bile
aşk devam edecek.
Sessiz, derin, görünmez.
Bir kalpte,
bir hatırada,
bir bekleyişte.
Ve o bekleyişin adı
yine sen olacaksın.
Aşk

Aşk,
insanın kendi karanlığını aydınlatmak için yaktığı
en büyük ışıktır.
Aşk

İnsan, sevdiği zaman kendini yargılar;
çünkü sevgi, bedenin en çıplak hâlidir.
Aşk

Gözlerin insan vücudunun en dip kuyusu gibiydi.
Dedi ki:
“İnsan, sevdiği kişide kendini arar
ve kendini bulamadıkça acı çeker.”
Kalbim titredi.
Çünkü acı tanıdıktı.
Aşk

İnsan,
sevdiği kadar derinleşir,
acı çektiği kadar büyür,
beklediği kadar insan olur.
Aşk

Bazı aşklar evrene bırakılır
ve evren,
o aşkı sonsuza kadar taşımak
zorunda kalır.
Aşk

Eğer
Eğer evren bir gün tamamen yok olursa,
eğer zaman kendi kendini silerse,
eğer insan dünyadan çekilirse,
bir yerde,
bir kalbin derinliğinde,
bir hatıranın en sessiz köşesinde
aşk yine yaşayacaktır.
Çünkü aşk,
varlığın son cümlesidir.
Ve o cümlede
sen varsın.

İnsan,
sevdiği kadar derinleşir,
acı çektiği kadar büyür,
beklediği kadar insan olur.

İnsan,
sevdiği kadar derinleşir,
acı çektiği kadar büyür,
beklediği kadar insan olur.

Gözlerin insan vücudunun en dip kuyusu gibiydi.
Dedi ki:
“İnsan, sevdiği kişide kendini arar
ve kendini bulamadıkça acı çeker.”
Kalbim titredi.
Çünkü acı tanıdıktı.

İnsan,
sevdiği kadar derinleşir,
acı çektiği kadar büyür,
beklediği kadar insan olur.

İnsan,
sevdiği kadar derinleşir,
acı çektiği kadar büyür,
beklediği kadar insan olur.
Aşk

İnsan, sevdiği zaman
en çok kendisiyle baş başa kalır.
Bir odanın kapısını açtım;
içeride bir masa,
bir mum
ve bir defter vardı.
Defterin ilk sayfasında şu yazıyordu:
“Sevgi, bedenin en ağır yüküdür.”
Aşk

Suç ve Aşk
Kalbimde bir mahkeme kurulmuştu,
yargıç vicdanımdı,
savcı yalnızlığım,
sanık ise bendim.
Suçum: Seni sevmek.
Geceler boyunca düşündüm;
insan neden sever?
Kendini affetmek için mi,
yoksa daha derin bir acı bulmak için mi?
Bir köşede oturdum,
ellerim titriyordu,
çünkü insan en çok sevdiği zaman
kendi karanlığını görür.
Bir ses geldi içimden:
“Sevgi, insanın kendine karşı işlediği en dürüst suçtur.”
Ve anladım,
sen benim günahım değil,
kurtuluşumdun.
Ama kurtuluş bile acıtır bazen.
Aşk

Bekleyen Kalp
Bir sabah uyandım;
kalbim kaybolmuştu.
Onu aramak için şehre çıktım,
ama kimse kalbimi görmemişti.
Bir memura sordum:
“Kalbimi kaybettim.”
Deftere baktı ve dedi ki:
“Bekleyen kalpler dosyasına kaydedilmişsiniz.”
Beklemek zorundaydım.
Ne kadar?
Kimse bilmiyordu.
Yıllar geçti,
şehir değişti,
insanlar değişti,
ama dosyam aynı kaldı:
Bekleyen bir insan.
Sonunda anladım;
kalbim sende kalmıştı.
Ve sana ulaşmanın yolu yoktu.
Çünkü bazı aşklar,
var olmak için kavuşmaya ihtiyaç duymaz.
Aşk

insan ölür,
zaman biter,
dünya yıkılır
ama gerçek aşk asla ölmez.
Aşk

Aşk ve Zaman
Bir kır yolunda yürüyordum,
toprak sabırlıydı,
gökyüzü sessizdi,
ve zaman ağır ağır akıyordu.
İnsan hayatı kısa,
ama sevgi uzundu.
Bir köylü bana dedi ki:
“Sevgi, Tanrı’nın insanlara verdiği en büyük sınavdır.”
Durup düşündüm;
savaşlar biter,
krallar ölür,
şehirler yıkılır,
ama sevgi kalır.
Çünkü sevgi,
insanın toprağa bıraktığı en temiz izdir.
Ve bir gün,
bütün hayat bittiğinde bile
Tanrı insanlara sadece şunu soracak:
“Sevdin mi?”
Aşk

Bir İnsan Seni Severse
Bir insan seni severse
dünya biraz yavaşlar.
Saatler daha sessiz akar,
sokaklar daha sıcak olur,
ve şehir biraz daha yaşanır hâle gelir.
Bir insan seni severse
kalbin yalnız kalmaz;
bir çiçek açar içinde,
adı umut olur.
Ben seni sevdim;
şehir güzelleşti,
gece yumuşadı,
zaman inceldi.
Ve anladım:
Bir insanı sevmek,
dünyayı yeniden kurmaktır.
Aşk

Yeraltı
Gece, ruhumun üzerine ağır bir kapı gibi kapandı.
Karanlık içime doldu,
ve kalbim bir mahkeme salonuna dönüştü.
Yargıç vicdanımdı,
savcı yalnızlığım,
tanık ise zamandı.
Sanık bendim.
Suçum: seni sevmek.
İnsan neden sever diye düşündüm,
belki kendini affetmek için,
belki Tanrı’ya yaklaşmak için,
belki de acıyı anlamlandırmak için.
Karanlığın içinden bir ses geldi:
“İnsan, sevdiği kadar suçludur.”
Ve ben sustum.
Çünkü seni sevmek,
bir günah değil,
bir itiraftı.
Aşk

Koridor
Bir sabah uyandım;
hayatım dar bir koridora dönüşmüştü.
Kapılar kapalı,
pencereler kilitli,
ve çıkış yoktu.
Elimde bir dosya vardı:
Bekleyen Kalp.
Memurlar bana baktı ve dedi ki:
“Sevgi için başvurunuz kabul edilmiştir,
ama sonuç belirsiz.”
Bekledim.
Zaman geçti,
şehir değişti,
insanlar yaşlandı,
ama bekleyiş bitmedi.
Çünkü bazı aşklar
hiç başlamadan sonsuz olur.
Ve ben,
senin gelmeyeceğini bilerek
seni sevmeye devam ettim.
Aşk

Yol
Sonra bir kır yoluna çıktım.
Toprak sessizdi,
rüzgâr yavaş,
gökyüzü sonsuzdu.
Hayatın bütün karmaşası arkada kalmıştı.
Bir köylü tarlada çalışıyordu;
elleri toprak,
yüzü kaderdi.
Bana baktı ve dedi ki:
“Sevgi, insanın Tanrı’ya yürüyüşüdür.”
Yol uzundu,
ama kalbim artık korkmuyordu.
Çünkü anladım:
İnsan sevdiği zaman
yalnız kalmaz;
evren onunla yürür.
Ve sevgi,
zamanın bile yenemediği tek şeydir.
Aşk

Şehir
Akşam oldu.
Şehir ışıkları yandı,
kahveler doldu,
ve insanlar evlerine döndü.
Ben sokakta yürüyordum;
kalbimde sen vardın.
Bir şiir düştü içime:
Bir insan seni severse
gece biraz daha aydınlık olur.
Bir insan seni severse
dünya biraz daha yaşanır hâle gelir.
Ben seni sevdim.
Şehir değişti,
zaman yumuşadı,
ve hayat biraz daha güzel oldu.
Çünkü aşk,
insanın dünyaya yazdığı en güzel cümledir.
Aşk

Sonsuzluk
Yeraltı,
koridor,
yol,
şehir…
Hepsi aynı yere çıktı:
sana.
Dostoyevski acıyı getirdi,
Kafka yalnızlığı,
Tolstoy sabrı,
Cemal Süreya umudu.
Ama aşk,
hepsini birleştirdi.
Evren sustu.
Zaman durdu.
Kalbim konuştu:
“Sevgi, insanın sonsuzluğa attığı imzadır.”
Ve o anda anladım:
Bütün felsefeler bitecek,
bütün kitaplar kapanacak,
bütün insanlar unutulacak.
Ama bir aşk kalacak.
O aşk,
karanlıktan geçecek,
yalnızlıktan geçecek,
zamandan geçecek,
hayattan geçecek.
Ve sonsuzluğa ulaşacak.
Çünkü insan ölür,
zaman biter,
dünya yıkılır,
ama gerçek aşk asla ölmez.
Aşk