Aşkın Sessiz Alfabesi

Sana kavuşmayı değil,
sana doğru eksilmeyi öğrendim.
Bilmiyorum ki; sevdalar
vararak değil, bekleyerek büyür.

Adını anmadım rüzgâra;
o zaten her esintide seni biliyordu.
Gökyüzüne bakmadım uzun zamandır,
çünkü mavilik, gözlerinden ödünç aldığı ışığı saklıyordu.

Kalbim, zamana sığmayan eski bir mektup gibi
katlanıp duruyor içimde.
Kimse okuyamıyor satırlarını;
yalnız senin suskunluğun çözüyor mühürlerini.

Bir gülün dikeninde değil acım,
açmadan solan baharlarda.
Çünkü seni sevmek,
çiçek toplamaktan çok, mevsim beklemekti.

Gece, omuzuma siyah bir şal bıraktığında
yalnızlığı değil, seni giyindim.
Sabah ise güneş doğmadı bana;
yalnızca hatıran aydınlandı penceremde.

Bil ki,
gerçek sevda ses istemez.
Bir bakışın ömrü,
bin cümlenin ulaşamadığı yere varır.

Ve eğer bir gün yollarımız
aynı gölgenin altında buluşursa,
sana "Seni özledim." demeyeceğim.
Yalnızca gülümseyeceğim...
Çünkü en büyük aşk,
kelimelerin sustuğu yerde konuşur.