Aşkın bir adıda susmaktır

Seni sevmek,
bir şehrin bütün ışıklarını söndürüp
yalnızca bir pencereye bakmaktı.
Geceyi gece yapan karanlık değilmiş meğer,
insanın içinde susturamadığı birinin
yokluğuna alışmaya çalışmasıymış.
Ben seni,
adını anmadan sevdim.
Çünkü bazı aşklar söylenince küçülür,
bazı isimler dudaktan çıkınca
kalbin en tenha yerine düşer.
Sen benim
yarım bırakılmış bir cümlenin
en güzel kelimesiydin.
Ne nokta koyabildim sana,
ne de devamını yazabildim.
Her gece kalemim sustu,
ama kalbim seni yazmaya devam etti.
Biliyor musun,
aşk bazen kavuşmak değildir.
Bazen bir insanı
ömür boyu içinde taşıyıp
ona bir ömür boyunca ulaşamamaktır.
Ben seni beklemedim yalnızca;
kendimi de bekledim.
Bir gün geçer sandığım
o büyük sızının içinden
hangi yanımla çıkacağımı bekledim.
Gurur dediler adına,
oysa ben yalnızca kırılmıştım.
Suskunluk dediler,
oysa söyleyeceklerim
dilimden daha ağırdı.
Sen gittin…
Ben senden sonra
her vedanın içinde biraz seni aradım.
Bir şarkının en acı yerinde,
bir şiirin en yalnız dizesinde,
yağmurun cama bıraktığı
o anlamsız izlerde…
Ve anladım ki
insan en çok sevdiğini değil,
kendinden vazgeçerek sevdiğini unutamıyor.
Sana kızmadım.
Kızsam geçerdi.
Ben seni affetmeye çalıştım
çünkü bazı insanlar
affedilmek için değil,
kalbin içinde bıraktıkları yer
artık can yakmasın diye affedilir.
Şimdi adını içimden geçiriyorum
ve hiçbir şey söylemiyorum.
Çünkü aşkın da bir asaleti var;
her sevda bağırarak yaşanmaz.
Bazı aşklar vardır,
sessizce büyür göğsünde,
kimse bilmez.
Bir gün biri sorarsa:
“Sevdin mi?”
Diyeceğim ki;
Öyle sevdim ki…
Bir insanın yokluğunu bile
hayatımın en kalabalık yeri sandım.
Ve eğer bir gün
yolun yeniden bana düşerse,
sakın yaralarımı sarmaya gelme.
Çünkü ben
yaralarımı senden sonra öğrendim.
Gelirsen
yanıma otur sadece.
Konuşma.
Ben de konuşmayayım.
Bırakalım yılların söyleyemediğini
iki suskun kalp anlatsın.
Çünkü bazı aşklar
kavuşunca değil,
susunca anlaşılır.
Ve bazı insanlar
hayatından gitse bile
kalbinden hiç çıkmaz.
Sen de öylesin.
Benim içimde
adı konulmamış,
sonu yazılmamış,
ama ömrümün en güzel yerinde
sessizce duran
bir şiirsin.