Aşkın Sesi Asuman Şiiri - Sabri Servetoğlu

Sen giderken şehir biraz eksiliyor Asuman,
bunu en çok akşamüstleri anlıyor insan.
Bir sandalye boş kalıyor mesela,
bir bardak çayın buharı yarım.

Sesini bırak diyemem artık,
ses dediğin göğe karışıyor.
Ama bir kelimeni bırak,
adımı söylerken kullandığın yerinden.

İçimde uzun zamandır
kimsenin uğramadığı bir orman var.
Ağaçları sana benziyor,
sessizlikleri bana.

Herkeste seni aradığımı söylemeyeceğim;
çünkü herkes biraz eksik kalıyor yanında.
Bir göz geliyor, rengi tutmuyor.
Bir gülüş geliyor, vakti tutmuyor.
Bir ses geliyor, kalbi tutmuyor.
Gelmeden önce haber ver Asuman.

İnsan sevdiğine hazırlıksız yakalanmamalı.
Masanın üstünü toplarım,
yarım kalmış kederleri kaldırırım.
Belki aynaya bakarım uzun uzun,
belki yıllardır susturduğum bir şarkıyı açarım.

Mayıs olsun.
Martılar denizin üstünde beyaz telaşlar çizsin.
Ben seni bekliyor olayım.
Ama ağladığımı görme.
Bazı yenilgiler yalnız kalınca güzeldir.

Gelmeden önce haber ver.
Sol yanımın da bir vakte ihtiyacı var.
Çünkü sen birden gelince
kalbim eski bir ev gibi oluyor;
bütün pencereleri aynı anda açılıyor.

Ve ben,
sana her defasında yeniden âşık oluyorum,
ilk defasında olduğu gibi değil,
daha derin,
daha sessiz,
daha çok can yakarak.