Asaf Eren Türkoğlu Şiirleri - Şair Asaf ...

Beni unutanları ben de unuttum. Çünkü hayat, hep peşinden sürüklenmekle geçmez. Birilerinin gölgesinde, onların hatırlamasını bekleyerek yaşanmaz. Unutmak zor, evet, ama bazen unutmak iyileşmek demektir.

Onlar beni nasıl bir çırpıda unuttuysa, ben de öyle yapmaya karar verdim. Kalbimde tutmak için hiçbir çaba göstermeyenlere, artık içimde yer açmıyorum. Çünkü hatıralar, kıymet bilmeyenler için bir yükten başka bir şey değil.

Beni unutanları ben de unuttum. Çünkü yokluklarıyla bana çok şey öğrettiler. Sevginin kıymetini, verilen emeğin değerini anlamayanlara hayatımda yer yok artık. Ben, hak etmeyenlere geçmişte verdiğim değerle yaşayamayacak kadar kıymetliyim.

Beni unutma dedin de, aklıma geldi şimdi.
Unutmak ne ki? Zaten unuttuklarımızın toplamı değil miyiz?
Sigara paketinin arkasına yazılmış şiirler gibi,
Uçup giden otobüs duraklarındaki eski hatıralar gibi,
Herkesin bir unutuş tarihi var bu dünyada.
Sen de şimdi, benim takvimimde,

Sana ne bir buse bıraktım, ne de süslü bir yalan
Sadece avuçlarımda birikmiş o eski, yorgun kederi.
Zaten bu dünyada insandan insana geçen nedir ki?
Bir parça kâğıt, birkaç kırık kelime ve dinmeyen bir sızı.
İşte o sızı hatırına, beni unutma.

Gecenin karanlığına inat, yüreğimin ışığında yürüyordum. Her adımımda seni arıyordum, gözlerimdeki yaşlar yolumu bulmama engel olurken bile. Kalbim, senin adını fısıldıyordu her atışında. Sen benim için bir umuttun, bir hayaldi belki de. Ama ben sana mecburdum, tıpkı güneşin doğuya mecbur olduğu gibi.

Rüzgarın tenimi okşadığı o serin akşamüstlerinde, yanımda olmasan da kokunla dolardı ciğerlerim. Senin varlığın, ruhuma işlenmiş bir nakış gibiydi. Her ilmeğinde seni hissederdim. Sen, benim içimde büyüyen bir çiçek, yapraklarının her biri yüreğimde filizlenen bir sevdaydın.

Yalnız kaldığım anlarda, düşlerimde seninle konuşurdum. Sessiz gecelerde, yıldızlara senin ismini fısıldardım. Gözlerimin önünde bile senin aydınlığın vardı. Sen, benim için bir deniz feneriydin; kaybolmuş ruhumun yolunu bulan ışık.

Yüreğimde solan gülün adı sensin,
Geceye düşen son nefesimdesin.
Yüreğimde solan gülün adı sensin,
Geceye düşen son nefesimdesin.

Kırılmış kalbimin derin sesindesin,

Ben seni sevmekten yoruldum artık. Her defasında toparlamaya çalıştığım duygularım, birer enkaza döndü. Her “belki” dediğimde biraz daha kırıldım, her bekleyişte kendimden biraz daha uzaklaştım. Seni severken, kendimi unutmanın bedelini ödedim.

Sevmenin bu kadar yıpratıcı olacağını hiç düşünmemiştim. Ama anladım ki, senin kalbinde bana yer yoktu, ben orada hep fazlalıktım. Şimdi o fazlalık olmaktan vazgeçiyorum. Seni sevmekten yoruldum, çünkü bu yolun sonunda yalnızca acı vardı.

Artık kalbimi taşımak bile ağır geliyor. Seni sevmek, içimdeki umutları yavaş yavaş öldürdü. Şimdi pes ediyorum, çünkü sevmek yorulduğum bir şey oldu. Seni sevmekten vazgeçmiyorum belki, ama artık bunun için savaşmayı bırakıyorum.

Bir ismin yankısıyım artık, duvarlara çarpıp dağılan.
Geceye dökülen bir damla sessizliğim,
adını söylemeye cesaret edemeyen rüzgârın diliyim.

Hatıralar bir köşe başında pusuya yatmış,
karanlık sokaklar gibi içime doluyor.

Yanındaydım… gerçekten oradaydım. Sadece bir bedenle değil, kalbimle, ruhumla, bütün benliğimle. En zor anlarında sarıldım, sustuğunda seni anlayan oldum, düştüğünde kimse bilmeden seni toparladım. Ama sen, benim varlığıma rağmen yalnız hissettin. Belki de bu yüzden en çok buradan kırıldım sana. Çünkü bir insanı yanında olduğu hâlde yalnız hissettirmek… en sessiz terk ediştir. Ben kalmak için çabalarken, sen gitmenin yollarını aradın. Ben seni sevmenin her hâlini öğrenmişken, sen bende eksikleri saydın. Oysa tek isteğim şuydu: “Ben buradayım” dediğimde, gerçekten görülebilmek. Ama sen beni değil, kendi yokluğunu önemsedin. Şimdi ne gidişine üzülüyorum ne de yokluğuna… Sadece ben varken bile yalnız hissettiğine, ve beni oradayken bile göremediğine kırgınım.

Bazen anlatmak istiyorum herkese…
Sanki ben istememişim gibi olmuş her şey,
Sanki ben vazgeçmişim gibi.
Oysa ben vazgeçmedim,
Ben elimden gelenin de ötesini yaptım.
Kendimden bile vazgeçtim,

Her yerde kendime ait bir köşe aradım, ama hiçbir yerde tam anlamıyla var olamadım. Kalabalıkların içinde yalnız kaldım, ait olduğumu sandığım yerlerde hep fazlalık gibi hissettim. Ne kadar denediysem de bir yere kök salamadım.

Bazen insan en çok kendi içinde kayboluyor. Dışarıdan güçlü görünüyorsun ama içindeki boşluk hiç dolmuyor. Konuşuyorsun ama kimse seni tam anlamıyla duymuyor. Anlatıyorsun ama kimse gerçekten anlamıyor. İşte o zaman, dünya ne kadar büyük olursa olsun, içinde küçücük bir yer bile bulamıyorsun kendine.

Ben yerimi bulamadım. Ne insanlarda, ne şehirlerde, ne de anılarda… Gitmek istedim ama nereye gideceğimi bilemedim. Kalmak istedim ama hiçbir yerde huzur bulamadım. Herkesin bir yeri vardı, ben hariç. Ve belki de en çok bu koydu.