Ah Kamelya !
Senden aşk dilenemem
Gök kül rengine bulanmış zaten
Güneşse ölü..
Dünya her zamankinden daha kalabalık
Yalnız senin sesin çınlar kulaklarımda
Geldim bu dünyaya uysal bir kuzu gibi
Ve sürünerek gidiyorum bir yılan gibi
Ne çok koşturdu peşinden hayat beni
Ve sonunda fısıldadı bana:
" Yalnızsın küçüğüm,bulutlardan yağmur boşalırcasına"
Mırıldanıyorum şimdi,ölülerden kalan şarkıları;
Hatıraları ve mısraları
Onların yüzüne bakıp sarhoş oluyorum
Yaşam çekiciliğini yitiriyor
Kitaplarımın arasına sokuluyorum
Onlar da biraz ölüler
Herşey illegal ilerliyor
Eksik şiire sarılan insanlar arasında
Alçak inançlar
Bir erdem gibi boynumuzda sallanırken
Sevişilmeli o zaman
Tarihin en yasak saatinde
Sancılarım var
Beynimden gebeyim
Ne yani fikirlerimi mi emzireceksiniz
Alayınız gelse
Okuduğum kitap sayısının kaç yalnızlık çektiğini bilemezsiniz..
İgrençleşiyorum, az gelişmiş bir cümle gibiyim
Tam otuz yıldır bir kimlik arıyorum
Dikenli tellerle kuşatılmış benliğim
Taşlar ve tozlar döşeğimdir
Cesetsiz bir baş gibiyim
Kaldırsam peçemi
Yüz kadın olurum,belki de bin
Ölüm bir hasret
Öyle bir hasret ki
Şimdiden özlemeye basladım her şeyi
Sonsuz bir ayrılığı tarif edemem
Lügatımda sevinç tükenmiş
Zaman yetmiyor yaşadığım sınava
Yorgun bir demokratım
Nasırlı bir bilinçle koşuyorum sana
Ardımızda mavi boyalı iklimler
Ne korkunçtur!
Sonbaharı beyaz bir kağıda çizmek
Dokunma yollarıma
Şarkı söylemek yasak,yarı açık bir geceden
İlk acıtan dikenimsin
Ellerimi kanla yıkadım
Adını vermedim kimseye
Kıyamazdım yumuşak tenine,pembe duruşuna
Maneviyatın , hissiyatlarımızın ve fikirlerimizin anlamını hızlı ve yoğun bir biçimde yitirdiği bu dünyada "normal" olarak yaşamak varoluşsal bir meselenin ötesinde.Nefes aldığım bu gezegende ,birşeylerin veya pek çok şeyin yolunda olmayışı kendimi haklı çıkarma mı sağlıyor, bilemiyorum.Mesela, silah tacirlerinin vicdanlarını rahatlatmak için hayır kurumları açtığı bir dünyada yaşıyorum ki bu Kant' ın " Ödev Ahlakına " tersti.Umarım duymamıştır.Bir kıtanın kozmetik harcaması, başka bir kıtanın yoksulluk sorununu çözebilecek düzeyde bu da Karl Marx' ın çığlıydı.Bizi ,sınırların ortadan yavaş yavaş kalktığı bir dünyaya inandırılar ve adına " küreselleşme" dediler .Oysa başka bir coğrafyaya gitmek için , pasaport kuyrukları hergeçen gün artıyor.Demekki sınırları aşan" sermayenin sınırlarıydı."
Fiziken ve ruhen ince bir çizgideyim.En ufak hareketimde kaybolmaktan korkuyorum.Neydi beni bu ince çizgiye iten?Sistemler mi, kitaplar mı, aşk'lar mı, şiirler mi?Bak gördün mü yine kendimi haklı kılıyor ve radikal hayat biçimimi meşrulaştırma eyleminde bulunuyorum ve bu yöntemimi kimsenin ulaşamayacağı yükseklere taşıyorum.Başka bir yöntem bulmam gerekir.Fikirler fikirlere, kavramlar kavramlara ve doruklar doruklara gebedir.Öyle ki dün benim için eksik ve yetersiz kalıyor.Hiç ulaşamayacağım bir geleceğin tutkusundayım.Hayır umutsuzluk değil bu! Büyük oynuyorum ve büyük kaybetmeye de hazırım. Bu yol , üzerinde gökkuşağı olan bir mayın tarlası.Ben ölümü aştım!Basacağım her alan beni yine ince ip çizgisine itecek.Yani kaybedeceğim şey olsa olsa belki de zaman olur..Ama gelecek orada durur kaybolmaz.Narçicekleri açılır, Güneş feth edilir,sıcaktan yanan bir gezegen ölür ve tekrardan doğar, kuşlar son provasına uçar,kelebekler ömürlerini hesaplar , birşeyler var olur ve yok olur ama gelecek orada durur kaybolmaz!
Elimdeki çay bardağı soğuyunca fark ettim; ben ne yapıyorum, nereye doğru gidiyorum?Sistemler falan eyvallah da ben bu çok bilinmeyenli denklemin neresindeyim?Kendimi pasifize ediyor gibi görünsem de içimde narsist bir fırtına kopuyor.Evet ben de varım , aslında en çok da ben varım diyorum.Kaç kez istila ettim dünyayı bilmiyorum.Bir defasında Don Kişot' un yoldaşı olmuştum , yolu yoktu dövüşülecekti yel değirmenleriyle.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!