Arap Kurt Şiirleri - Şair Arap Kurt

"gölgeme basıyordu insanlar"

kaldırım taşlarına
ağaçlara
ve

çok sert geçiyor tanrıların savaşı
şimşek atıyorlar birbirlerine
öfke kusuyor hitit kralı
yıldırım düştükçe
hattuşaş kalesinin burçlarına

yazdıklarımdan,daha çok yazamadıklarım
kaderleri,kar tanesi kaderi
köşeye,bucağa serpiştiriyorum
öylesine

avuçlarımda eriyor bir çoğu

Kırlangıçların tükürüğüyle tutturduğu
çamur kadar sağlam değilmiş insanlığımız

al yanaklı bir kızın düşlerini
kabusa çeviriyor
siyah peçeli bir adam

belli ki;
nisanı da kış elimizden aldı
sevincimiz azaldı! .

sabaha kadar karda yürürdüm
amma

hangi güle dokunsan boynunu düşürür yana
isyan eden yıldızlar yeltenir intihara
ellerim kesik kesik
hâlâ kanatır gül kurusu
böyle çile görmedim
bir yanım ateşlerde

annemden kalan mirastır hüznüm
babamın başı dumanlı halleri
yokluğun
yoksulluğun
umut tohumu

rast gelene gül verilmez;
yol bilmeze yol sorulmaz;
gayrı bu elde durulmaz
diz bağımı çözen gönül!

hal bilmeze, halim dedim,

kapıyı çalan rüzgâr değil
davetsiz bir misafir
iblisin ayak sesi
diş ağrısı denilen kâfir

(günbatımı düşleri... sh.69)

var mıdır bilmem ki
benim gibi delisi
örümcek sepetine ipek atarım
fikrimi söylerim fikirsize
günlerce uykusuz yatarım