Arap Kurt Şiirleri - Şair Arap Kurt

yollara düşürdün divane edip
menzile varacak yol bulamadım,
içimde büyüyen korkuyu yenip
sıkıca saracak bel bulamadım

her gülün ucunda bir diken bekler

ne kadar da kabağa benziyorsun dünya
içindeki üç beş çekirdektir bizi kandıran

tadın tuzun yok senin;
nefsimizdir seni ballandıran

hatırlayınca bir korku sardı içimi
çok çabuk aklımdan çıkmıştı karıncanın ölümü

biliyorum bu açlık hiç bitmeyecek
nefsinin piçi olmuşsa insan
haz verecek doyumsuzluk

bu eller kimin?
ya bu
karanlığa yatmış duygular

kahretsin
neden

bir anda boşalıyor kainat
tamtakır
hiç bir anlamı yok
siluetlerin

en son duyulan kuşların kanat sesleri

sanki
kaburgalarımın arasında bıçak geziyor
gücü yetmiyor
direnmeye kalkan tüylerimin
cesareti yok kalbime inmeye belki
ama

telaşlı bir yaz sabahında
dalgın dalgın kumruları seyrediyorum
o kadar mutlular ki
dal üzerinde sevişirken

ateş çıkıyor öpüşlerinden

üryan ruhumda hiç bitmeyen açlık hissi
urbasız sırtımda kamçı izleri
yıllardır hamallık ediyorum nefsime...

heybem ağır mı ağır
tek sermayem

düşün!
ve hatırla
hatırladığında ağlayacaksın...
...
ve
öptüm

1)

bilmem ki neden
ölümü hatırlattı
eski yapraklar..