Arap Kurt Şiirleri - Şair Arap Kurt

derdimi söylesem gül açmaz olur;
sen böyle bir hazan gördün mü gönül?
sis çökmüşse göğe, yol geçmez olur;
sebebin turnaya sordun mu gönül?

akşamdan sabaha ömrü çürüttün;

imgelere boğdurmam seni
hiçbir soru işareti yok şiirimde
asla nokta koymam sona
gördüğüm gibi olmalısın
bildiğim gibi
için aynı

hannelore graf,ın anısına
.....

Hiç şahit olmamıştım
Gözlerinin dolduğuna

sessizliğimi bozmamı istedi; içimden gelen bir ses
içimden gelen isyanı taşıyamadı; sesimi ulaştıracak nefes

inip inip kalkıyor serçeler
alev alev yanan
bahçemdeki kiraz ağacına

ve
bandırdılar dudaklarını en al'ına

gül /sen bülbüle meyil ver
kargalar ümitlenmesin
açma sineni güzel yâr
rüzgârın eli değmesin...

(Günbatımı düşleri...sh.101)

bülbül feryat eder
ayağına batınca güldeki diken

ya insan ne yapar
kirpi içinde iken...

................................can dostum'a
bir adım
bir adım daha attım
benden ileri

varsın olmasın sabah
sensiz olacaksa

sökmesin şafak
seni benden alacaksa

bulutlar tasalanırdı bizim için
ağlarlardı için için
onlarda anladı bizi
bir damlaya değmediğimizi
şimdi damla yok gözlerinde