Anne Baba Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

ANNE VE BABA

Bir sabah uyandım,
ev aynıydı… duvarlar aynı,
çaydanlık aynı yerde,
ama içimde bir eksik vardı ki
dünyanın hiçbir eşyasıyla dolmazdı.

Bir sabah uyandım
ve anladım;
bazı eksikler görünmezdi,
ama en ağır yük yine onlardı.

Anne…
adı söylendiğinde bile
insanın içini yumuşatan bir sığınak,
diz çöktüğüm ilk yer,
dünyanın en güvenli limanıydı.

Baba…
sessizliğiyle bile yol gösteren,
bir bakışıyla büyüten,
düşerken bile “kalkarsın” diyen
görünmez bir dağdı.

Şimdi sesleri yok evde,
ama yankısı var duvarlarda.
Bir kapı açılışında
sanki gelecekler gibi bir umut,
ama her umut biraz yarım artık.

İnsan büyür derler,
zaman öğretir derler…
Hayır.
İnsan, anne ve babasını kaybedince
sadece eksilmeyi öğrenir.

Çünkü bazı kelimeler
sadece onların ağzında anlamlıdır:
“Evladım” derkenki şefkat,
“gel” derkenki güven,
“yaparsın” derkenki inanç…

Şimdi o kelimeler
içimde yankıdan ibaret.

Bir fotoğrafa bakıyorum bazen,
donmuş bir gülümseme gibi zaman.
Konuşmuyorum…
çünkü bazı sessizlikler
tüm cümlelerden daha yüksek seslidir.

Anne…
ellerin hâlâ hatırımda,
sanki dokunsam geri dönecekmiş gibi.
Ama zaman,
en acı öğretmenmiş meğer.

Baba…
gölgen bile yetiyordu bana,
şimdi gökyüzü bile fazla açık geliyor.

Diyorlar ki: “Alışırsın.”
Hayır.
İnsan anneye ve babaya alışmaz,
sadece yokluklarına sessizce katlanmayı öğrenir.

Ve ben öğrendim;
gece olunca acı büyür,
gündüz olunca saklanır.

Bir bayram sabahı mesela…
herkes kalabalık, herkes gülüyor,
ben bir köşede
iki ismi içimden sayıyorum:
Anne… Baba…

Sanki söylersen döneceklermiş gibi.
Ama dönmüyor kimse.
Sadece özlem kalıyor.
Bir de insanın içine işleyen o cümle:
“Keşke biraz daha sarılsaydım.”

Şimdi anlıyorum;
sarılmak, en büyük ibadetmiş.
Dua ise onun sessiz devamı.

Ellerimi açıyorum bazen gökyüzüne,
kelimeler düşüyor içimden:
bir özür gibi,
bir teşekkür gibi,
bir de hiç bitmeyen “özledim” gibi…

Anne ve baba…
siz gittiniz sanılıyor,
ama aslında
en çok içimde kaldınız.

Ve insan,
en çok içindekine hasret olurmuş meğer.