Anka diyorlar ruhuma

Size doğruyu söyleyeyim:
Evet, ben bir ruhum.
Bir yanım alemlere kaçmak ister öylesine divane
Ve bedenim dar gelir ve bakarım ki bir virane.
Diğer yanım ifritlerin pençesiyle bölünmüşken
Saray beller dünyayı, dünya ise bir harabe…
İçim şiirleri arar bir ruhun secdesinde,
Alnının değdiği yerden başlar
Ruh ve çelişkiler.
Bir yanım durgun su gibi,
Diğer yanım ateşlerden sel;
Yangın yeri kaçıp durduğum
Ve bir aklım var,
Mahşere kurup durduğum.
Kaçanlar ve kaçmaktan yorulmayanlar...
Ve ben mahşeri seyrediyorum;
Önümde kırık bir divit,
Bir kâğıt,
Yanmış,
Kül olmuş.
"Anka" diyorlar ruhuma,
Diyorum ki: "O bir rüya."
Küllerinden uyanacak;
Bir ateş, bir kül
Ve bir uyanış...
Uyandım da geçmedi ateş sancım,
İçimde korlardan yapılmış bir tacım,
Tacım kırılmış, ben sönüp kalmışım.
Sen susma, konuş!
Bu alemde birkaç metre anı
Ve otlar yeşerecek;
Baharsa sade ve arı.
Ve ben gülümsedim
Yazarken, okurken,
Severken ve ölürken.
Evet, ben bir ruhum;
Gülümsedim
Bedenim gömülürken.
Ve şiir ile başlıyorum,
Ve kelime ile...
Lügatte yara denilirken kelimeye,
Ben üç kelime ile var oldum:
Şiir, şiar, şuur.
Benim hayattan anladığım, sevgili ruhum,
Budur…