Bak ey meczup Şiiri - Seyit Cafer Arvas

Islak ve yağmurlu bir nisan akşamından
bir pencere aralığından
baktığın gökyüzünden başlar derin iç çekmelerin.
Hayat bir sınavdır buna bir sözümüz yok
bir delinin hırkasının içerisinde gizlidir gerçek
kendini başarmış sayıyorsun fakat emin olma
gökyüzünü unuttuğun günden başlar göğüs ağrın.
Derin bir ah çekmiş olmak sıyrıtmıyor seni eşyadan
ve şehir kalabalıklaştıkça daralıyor olmak.
Gölü ve ormanları seviyorsun
fakat zor geliyor evden dışarı adımını atmak
incindiğin şeyleri geçmişe bağlama
hatalarıyla var oluyor insan.
insan aldanıyor bunda bir hayır var
üçüncü nesil kahvelerde oturmak seni var etmiyor ahmak.
Zalimler ve cahiller çoğaldı ve zannetme sen bir alimsin
susmak tek çare iken
kalkıp gitmeyi tercih ettin.
Bunda bir hayır var.
İnsanlar kayboldu ve bizde kaybolduk
ve sende kayboldun şehrin karanlığında
ama
ve küsme
ve üzülme
mezarlık kadar ölüme şahit oldun.
çıkarsın kim bilir aydınlığa
bak ey meczup bir yıldız kayıyor karanlıktan…