Afel Şiiri - Seyit Cafer Arvas

Perihel

Gölgeleri kapattım. Işıkları gark eyledim ruhuma.
Seyirci kıldım yelkovanı süsleyip oturduğum divana...
Hakedilmiş öğütler yazdım suya.
Su büyüdü ve aktı .
Ve öldük ve yaşadık dünya denen cambazda.
Aynı ipte zıplayıp düşmedik fakat ateş çukuruna.
Gözlerimizi sımsıkı bağladık
zemheri bir yalnızlık yanına
Çöküp türkülerimizi yaktık ve ısındık.
Büyüdük toy bir öykü de.
Ve gülümsedik merhalelere.
Bilindik gömleklere bilinmedik çiçekler iliştirdik.
Bilinmedik patikalardan yürüdük yollarımıza.
Saçını taradık umudun ve ayna uzattık.
Ellerimizle gözlerimizle ve sözlerimizle anladık.
Ölüp gideceğimizi biliyorduk,
Ayağımız yere basıyordu ve biliyorduk altında olacağımızı.
Unutkanlıklar yapıyorduk şımarıkca ve unutuyordukta.
Yeni kimlikler inşa edilirken bu dar yapıda
biz hâlâ umud ediyorduk güzel yarınlara.
Bir atın saçlarını ben örerim,
bir zambağı en çok ben dinlerim.
Yürüdüğümüz kaldırımlara en fazla ben şiir söylerim hasretle...
Neden?

“Afel”

Gölgere saklandım.
Karanlık cümleler yazıyorum ışıklara savaşla.
Seyirci kıldım bir akrebi avuçlamış zehrini bekliyorum inatla.
Hakaretler savuruyorum kirli suya.
Su kurudu.
Ve öldük ve yaşayamadık dünya denen bu cambazda.
Aynı ipte zıpladık ki düştük ateş çukuruna.
Gözlerimizi kör ettik zambaklarla
Ve ağladık tüm merhametlere.
Çöküp ağıtlarımızı yaktık
Bilinmeyen gömleklere mızraklar sakladık
Ve yollardan değil zorluklardan yürüdük yürülmeyen yere.
Saçlarını kestik huzurun ve ayna uzattık.
Hiç bir şeyi anlayamadık.
Yaşayacağımızı biliyorduk.
Ayağımız yere basıyordu ve biliyorduk üzerinde yaşadığımızı.
Hatırlıyorduk ahmakça ve şımarıkca unutuyorduk da.
Eski kimlikleri yok ederken bu iğrenç yapılarda.
Bız ümit edemiyorduk güzel yarınlara.
Bir atın üzerinde en güzel ben kılıç salladım.
Bir zambağı en çok ben kılıç yaparım.
Yürüdüğümüz bu kaldırımlarda
En fazla ben yalan söyledim, kendime
neden?