Aydınlık Şiiri - Seyit Cafer Arvas

Aydınlığı görmek için bekledim bunca karanlıkta
ve bütün isteğim bir hüzme kadar olsun görmek.
Hafif bir telaş sardı baharımızı
gözlerimiz karlı dağlarda.
Yeşerecek diyorlar...
Bir aydınlıktır söylentiler karanlık halkın arasında.
İçimizi açtığımız bu sokaklar
aydınlanmadı bu tenhalıkta.
Gölgede ve karanlıkta kaldı yürüdüğümüz sokaklar.
Aksini iddia ettiğimiz sabahlara akşam dediler.
Gözlerimizi kapattık aydınlık deldi geçti gözlerimizi..
Açınca gözlerimizi rüya dediler.

Binlerce ruhun karşısında derin bir ah çekip sorduk
Ey karanlık ahali
bunca çile bu dünya için mi?
Çiçekler soldu ve karlar yağdı haziranın üzerine.
Bana bir şiir verdiler
aydınlık üzerine
okumalıyım bir taburenin üzerinden
boynuma bir urgan bağladılar
okumalıyım ipin gölgesinde
bir cellat belirdi gölgeler arasında
tebessüm etmeliyim.
Okuyacağım şiirimi
bekle
ürkütme aydınlığı.
ürkütürsen öleceğim.

Telaşları atalım kuyulara
taşları kurtaralım kuyudan
suyu taşıralım kuyunun
bir yudum su içirsin kuyunun kudreti
bu kuyu o kuyu mu ey sevgili kervan
çıkarır mı benide aydınlığa.

bize bir şiir verdiler dünyanın betonları arasında
oku dediler
alışkın değiliz kalabalığa
inelim kuyuya
haykıralım şarkımızı.
Yeterki ürkütmeyelim aydınlığı..

Buradan dağlar güzel görülür
bir şair olarak susuyorum onlara
anlatmıyorum bu rüyayı
neler gördü gözlerim bu uykusuzlukta
hepsi birer rüyamıydı
yoksa sırrına eremediğim o beyaz anımı.
yoksa açınca gözlerimi saklanan aydınlık mı?
bırakmıştım şükür ederek bütün yalanları
şimdi elime bir şiir verdiler
bir taburede okuyacağım
boynuma bir ip dolandı
ve bir cellat duruyor yanımda
oku diyor
ayağımın dibinde bir menekşe yeşeriyor..
başlıyorum haykırmaya
ürkütmeyin aydınlığı
ürkütürseniz öleceğim.
bir ipin gölgesinde
karanlıkta…
Aydınlığı beklerken…
Ve bir aydınlık beliriyor
şiirimin üzerinden.