Muharrirlerimin acı gözlerle şahit olduğu bir güne gidiyor hatrım;
Soğuk ve karlı bir gecede titreyerek yazdığım o cümleye.
Dinleyin beni ey memnunluğu körelmiş öğretenler!
Şairler, mecnunlar ve meyuslar, siz de dinleyin:
Bu dünyanın bir köşesinde nefes nefese koşan bir şiir var.
"Neden hata payım yok?" diye istida etmeden,
Büyük savaşların içinde küçük endişelerin mağlubu olanların şarkısı der ki:
Bu dünya bir kurmacaydı, bildik
Gözlerimizi bağlayıp gezdik
Kalabalıklar geçerken omuzumuzda yara
Gözlerimizin uçurumundan şarkılar da söyledik
Düşenler dinledi bizi yerde
İkrar edip yağmurun altında diz üstü
ellerini göğe açmış ne gelirse katından,
katından muhtacım her hayra diye
dilinde ve kalbinde anlatan ve inanan
bir kelime ile dirildi.
Dirildik biz dirildik ki dünyanın döndüğüne şahit olduk.
Bırak aksın gözünden,
tutma yaşlarını.
İnkâr ettiğimiz bu yasa
yakacaktı elbet.
Bütün toprakların altına girerek mezar belledim bak bu yalnızlığı.
Ama nedendir ürkütmüyor...
Dünya öylesine bir yerlere gidiyorken
ve durmuyorken içimdeki izdiham
bu şehrin en karanlık yerinden başladım gömülmeye
gömülmek te korkutmuyor..
Nedir bu sırrına eremediğim,
Rüyalarımın içinde var olan?
Nazlı bir suskunluk mu,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!