Seyit Cafer Arvas Şiirleri - Şair Seyit ...

Perihel

Gölgeleri kapattım. Işıkları gark eyledim ruhuma.
Seyirci kıldım yelkovanı süsleyip oturduğum divana...
Hakedilmiş öğütler yazdım suya.
Su büyüdü ve aktı .

Size doğruyu söyleyeyim:
Evet, ben bir ruhum.
Bir yanım alemlere kaçmak ister öylesine divane
Ve bedenim dar gelir ve bakarım ki bir virane.
Diğer yanım ifritlerin pençesiyle bölünmüşken
Saray beller dünyayı, dünya ise bir harabe…

Aydınlığı görmek için bekledim bunca karanlıkta
ve bütün isteğim bir hüzme kadar olsun görmek.
Hafif bir telaş sardı baharımızı
gözlerimiz karlı dağlarda.
Yeşerecek diyorlar...
Bir aydınlıktır söylentiler karanlık halkın arasında.

Islak ve yağmurlu bir nisan akşamından
bir pencere aralığından
baktığın gökyüzünden başlar derin iç çekmelerin.
Hayat bir sınavdır buna bir sözümüz yok
bir delinin hırkasının içerisinde gizlidir gerçek
kendini başarmış sayıyorsun fakat emin olma

Beni alaşağı ediyor bu kalabalık, elinde şehrin bayrakları
Sokaklarımda intihara meyilli gençler
öğütlerim onları ikna etmiyor
Seçilmiş cümleler korkuya dönüşüyor gölgelerinde.

Ben şiir yazmasaydım halim ne olurdu

Sonbahar da bile ölmeye direnen cırcır böcekleriyle,
aynı masada oturuyoruz şimdi.
Aynı bankta müstesna bakışlar atıyoruz ve direniyoruz.
Kaldırımların incitilmediği bir gölgede, bilge şarkılar söylüyoruz.
Gençtim ve ne yazık ki henüz ortasında bile değildim ömrümün.
Mızrak gibi sivriydi kelimeler ve onlarada yer açtık soframızda.

Karanlık bir parkın en donuk köşesine kuruldu Ravi.
Bugünün içinde süzülen melekler var diyorlar.
Ruhunu derin bir ah diye çekti içine.
Elinde izi kalmıştı az önce tuttuğu korun.
Kor yakınca sustu Ravi.
Rivayetler tükendi.

"Bir çiçek ilişti gözüme...

Sislerin arasında göründü uykusuzluğum.
Vehmine karalar düşmüş belli ki.
Sabır uykularında ne arıyorsun niye sorma
sislerin arasında dolaşan hayaletime.

Soğuk rüzgarların arasında
serpilmiş bir fidan gibi duran ışığı kendinden olmayan;
şaire göre lanet bir ışık kaynağıydı sokak lambası.
Ruhuma is bırakan.
Ve Habeşli Bilal gibi karanlık bir taşın altında zorlanırken küfre,

Büyük savaşların içinde küçük endişelerin mağlubu olanların şarkısı der ki;

Bu dünya bir kurmacaydı bildik
gözlerimizi bağlayıp gezdik
kalabalıklar geçerken, omuzumuzda yara
gözlerimizin uçurumundan şarkılar da söyledik