Küçük endişelerin mağlubu

Büyük savaşların içinde küçük endişelerin mağlubu olanların şarkısı der ki:
Bu dünya bir kurmacaydı, bildik
Gözlerimizi bağlayıp gezdik
Kalabalıklar geçerken omuzumuzda yara
Gözlerimizin uçurumundan şarkılar da söyledik
Düşenler dinledi bizi yerde
Boynu bükük ve hareketsiz
Ve biz yine de konuşmaktan ürperdik
Olur da kırılır diye sessizlik.
Bildik, sığınacak bir kaldırımımız bile yok
İçinden taşıp baş vereceğimiz bir beton;
Bir asfaltın altında kaldık
Zift ve kara.
Çiçekleri düşledik vurulurken alnımızdan
Evet, dik ve gövdemizde anlamlı bir yara!
Mağlup olduk ve övündük yenilgimizle
Madalyaların israfına üzüldük
Konfetiler patlarken yüzümüze
Şaşırdık ve idrak ettik
Kabul ediyorum
Güzel yenildik…
Ve neydi o cümle diye çok düşünüp de emek ettik
Bulamadık ya, “yazık ettik.”
Nakarat:
Diyorlar ki Bosna’da yetişmiyor artık mavi kelebekler
Unutmuş diyorlar toplu mezarları…
Çeçenistan’da dağlar da sırtını dönmüş, konuşmuyor yıldızlarla
Ve Kırım’da güneş bir farklı diyorlar
Ve gözleri dolu izliyoruz Râbiatü’l-Adeviyye’yi
Esma’nın vurulduğu yerde
Mahşere bir mektup yazılmış
“Bilakis, görüşmek üzere” yazan bir örtü atılmış
Susmuş Filistin’de, susturulmuş olanların şarkıları
Ve biz gözleri dolu izlerken
Hayber’i hatırlatıyoruz onlara
Çürümüş insan kokusu geliyor
Hayır, ölüler kokmaz sevdiğim
O koku dirilerden geliyor
İnsanlar bu çağı kalplerinde mi gezdiriyor?
Başım dönüyor ve bağırıyorum
Yankılar da kıskıvrak dövüyor beni tenhada
Kuytu ormanların en karanlık imkânında
Yaşamanın zorluğunu suça iştirak ettiriyor ölüm
Vallahi bak, neyse ki mahşer var
…
Dünya dönüp duracak
Ve öldüğüm güne kıyamet diyecek yazgım
Gözlerim dolup duracak
Sustuğum günlere…
Şarkımı söylüyorum ben yine
Bu şarkı beni nakaratımdan vuracak
Olsun...
Yazdığım kadar onurlu yaşamıyorum ya
Yazıklar olsun…
Şarkı bitti…
1 Aralık 2025