Aziz Ruhuma Şiiri - Tahir Özdemir

Ruhum senin kemik iliğinde kaçış nerde
Ruhum intihar anayasasının içinde
Bedenimin rüşveti ruhum
Biz çocuktuk değil mi ruhum
Firariyim suçluyum kaçağım senden kaçağım
Sabaha çıkmaz dediğim beden
Pis bir kurşunun ucunda
Yaşamak doluydu o çocuk
Nefesim batıyor ruhuma
Bedenim kör pusuya düşmüş kaçış nerde
Ben çocuktum değil mi ruhum
Okul durağından zafere
Ve bir yağmura saklanmış bedenimle
En derin sarsılmaların
En büyük sessiz çığlıkların
Ruhum okyanusta bir uçurum kenarında kaçış nerde
Düşmanım oluyor sabahları selamlaştığım
Elinde bir kupa kahveyle gezenler
Alarm kurmuyorum belki sabaha çıkmaz bedenim
Omuzlarım sürekli ağrı dolu ağırlıklar içinde
Üzgünüm artık yaşamak dolu değilim
Bedenimin parmak izi ruhum kaçış nerde
Sayısız anılara koşan hayallere giden beden nerde
Bedenim esir kendime ruhumun kimliği nerde
Ruhum çekiliyor sanmışken giden bedenim
Adalet ararken şu yalan dünyanın vefasızlığını unutmuşum
Gezegen arıyor ruhum
Anladım ki
Yaşamımdan hayatımdan yoruldu soğuttum soğudum aziz ruhum.