Alper Kürük Şiirleri - Şair Alper Kürük

Bir kitap ki suratın
Yüzünden sevincin okunur,
Yüzünden üzüntün okunur…

Halı tezgâhı hayatın
Karışık desen neşen, kederin dokunur,

Sevenin sevgisiyle oynamak tehlikeli,
Sevgi anlamayanın nefret olur bedeli…

Sevgi her gözü balla dolmuş peteğe benzer,
Sevilmeyi bilenler petekten has bal süzer…

Afetzede kardeşim yapış uzanan ele
Kıranlar kaynaştırır… Güvenle tutun hele…
VAN İLİMİZDE başa gelen kıran zelzele
Yarattığı görüntü: Türk-Kürt yine el ele…

Afet acılarını bir olup dindiriniz…

Şair ruhum uçarı
Güne sığdırmak ister
Kışı, yazı, baharı
Tek gün yaşamak ister…

Şair ruhum uçarı

Bir bulut gelir kapkara
Bir yağmur başlar arkasından
Bir gün başlar toprak kokulu
Ve biter kimi neş'e kimi dert dolu.
Bir bahar gelir kırıtarak
Ardısıra bir kızgın yaz

Yeniçeri İlyas'ın
Babasıydı Abdülnevvâb.
İlyas'a birgün
Oğlan çocuk verdi Râb.
Bütün güzelliğiyle
Kusursuz vermişti veren,

Sessizlik dinleniyor hareketsiz yapraklarda
Abanmış üstüne sıcaklık,
Bir masal korkusu her taraf
Ve zihinler öylesine açık.
Bir rüzgâr esti tatlıdan
Dallarla titredi arzular,

Yaşlanmak yaşamaktır yılları öldürerek...
Sevdiğin,tanıdığın kopar gider nice can...
Uzun ömür verirse buna katlanmak gerek...
Yaşlıdır birçok ölmüş arkasında bırakan...

Şimdi yetmiş bir oldum yetmiş yılı gömerek...

Tut ki gül ağacıyım dallarıma sevenler
Niyet edip ipleri bağlasın güzel elller...

Altıma kimi evsiz maket evcikler yapsın,
Kimi isteklerini umuduyla bıraksın...

Kırk sekizinci yıla bastı evliliğimiz
Tek benliğe erişti yıllarla benliğimiz...

İki bedende olduk tek ruh ile yaşayan
Sanki iki bedeni besliyor dolaşan kan...