Alper Kürük Şiirleri - Şair Alper Kürük

Tut ki gül ağacıyım dallarıma sevenler
Niyet edip ipleri bağlasın güzel elller...

Altıma kimi evsiz maket evcikler yapsın,
Kimi isteklerini umuduyla bıraksın...

Kırk sekizinci yıla bastı evliliğimiz
Tek benliğe erişti yıllarla benliğimiz...

İki bedende olduk tek ruh ile yaşayan
Sanki iki bedeni besliyor dolaşan kan...

Yeniçeri İlyas'ın
Babasıydı Abdülnevvâb.
İlyas'a birgün
Oğlan çocuk verdi Râb.
Bütün güzelliğiyle
Kusursuz vermişti veren,

Sessizlik dinleniyor hareketsiz yapraklarda
Abanmış üstüne sıcaklık,
Bir masal korkusu her taraf
Ve zihinler öylesine açık.
Bir rüzgâr esti tatlıdan
Dallarla titredi arzular,

Yaşamak öğretti bize
İyinin,kötünün ne olduğunu,
Günler getirdi kucak kucak
Sevâbı ve günahı,
Aldık nasibimizi her birinden
Ekmek kavgalarında,

İki metre boyunda
Bir çam yarması...
Lâkabı:'Adem Ejderhası'.

Henüz bıyıkları terlemiş iken
Yok idi onun bileğini büken.

Gerçeğin yerini doldurmuş sanal
Doğal unutulmuş,güzellik yapay,
Gözlere ağ örmüş yüzlerce kanal
Ne güne kaldık vay hâlimize vay...

Döğünmekle elden bir şey gelmiyor

Bin dokuz yüz altmış bir yirmi yedi temmuzda
El ele vererek biz bir mutlu yuva kurduk…
Yıllar yılı taşıdık tek başı çift omuzda
Şükürler olsun TANRI’IM elli yılı doldurduk…

Evlilik hayatımız bir kitap elli yaprak

Bir zaman gizli aşkla gül verdiğim elleri
Şimdi dost olmak için ne olur bana uzat,
Hep sevilen oldun sen bilmezsin sevenleri
Sunacağım çiçeği ister kokla,ister at...

Artık sen de yalnızsın,bense hep yalnız kaldım

Sevgimi kalbine vefayla doldur
Doldur ki birgün vefanı göreyim,
İster beni öldür,istersen ondur
Bir gün olsun bâri sefanı süreyim...