Alper Kürük Şiirleri - Şair Alper Kürük

Zaman
Katil yaptı zayıf kadını...
İşte yırtıcı parmaklarından
Oje değil kandır damlayan...

Kesiyor erkeğin nefesini,

İnsanın insan olduğunu
İnsan içinde olduğumda anladım.
Tıpkı benim gibilerdi hepsi
Hepsinin bir ağzı,iki kaşı
Velhâsıl düşünce ve arzuyla şişmiş
Vardı birer başı.

Bilmezdim bu kadar güçsüz olduğumu
Bu kadar çocuklaşacağımı,
Bir yolculuk öğretti bana
Ölümsüz öksüz olduğumu.
Göz pınarlarım kurudu sanmıştım
Bu kadar ayrılıktan sonra

Hangi yola girersen
Sonu ölüme çıkar,
Nerelere gidersen
Seninle gider yollar.

Kimi uzun incedir

Şair ruhum uçarı
Güne sığdırmak ister
Kışı, yazı, baharı
Tek gün yaşamak ister…

Şair ruhum uçarı

Bir bulut gelir kapkara
Bir yağmur başlar arkasından
Bir gün başlar toprak kokulu
Ve biter kimi neş'e kimi dert dolu.
Bir bahar gelir kırıtarak
Ardısıra bir kızgın yaz

Korkudan yaptırttığı onca yüksek kuleden
Çare bulmaz FİRAVUN, bir şey gelmez elinden...

İçtensiz, ard niyetle kurulan saltanatı
Kurtaramaz zırhların olsa da katbekatı...

Bir kitap ki suratın
Yüzünden sevincin okunur,
Yüzünden üzüntün okunur…

Halı tezgâhı hayatın
Karışık desen neşen, kederin dokunur,

Sevenin sevgisiyle oynamak tehlikeli,
Sevgi anlamayanın nefret olur bedeli…

Sevgi her gözü balla dolmuş peteğe benzer,
Sevilmeyi bilenler petekten has bal süzer…

Afetzede kardeşim yapış uzanan ele
Kıranlar kaynaştırır… Güvenle tutun hele…
VAN İLİMİZDE başa gelen kıran zelzele
Yarattığı görüntü: Türk-Kürt yine el ele…

Afet acılarını bir olup dindiriniz…