Alper Kürük Şiirleri - Şair Alper Kürük

Çevrede asîlzâde nice kadın dururken
Padişahın gönlüne taht kurar bir odalık,
Valide Sultanlar hep hırsından kudururken
Yeşermeye yüz tutar orman içi fundalık...

Gönül ferman dinlemez kendi fermanı varken...

Sen söyleme ben tahmin edeyim geçmişini
Nelerle o günlerden bugüne gelişini.

Geleceği görmeye göze büyük engel var
İnsan hatalarını geçmişe bakıp anlar.

Denize batmış çıkmış elbiseyle
Masmavi olmuş her yeri,
Az da olsa dost olmuş
Mavi renkle gözleri.

Saçları kurumuş ta güneşten

Gidiyorum arkamda
Cama yapışmış burunlar kaldı.
Gidiyorum
Yarın yatacağım toprağı çiğneyerek
Belki isteyerek
Belki istemeyerek.

Hayata bir bebek gözüyle bakıyorum
Süt beyaz dağlar,tepeler
Sanki değsen süt fışkıracak memeler
Hep süt süt akıyor dereler
Baktıkça acıkıyorum...

Mübarek anamıza bir günü özgüledik
Bir günü de muhterem babamız için verdik.

Yılda bu iki günde biz onları anarız
Yılın her günü anar bizi ana - babamız...

Bir kederli günümde ben
Karşıda batan güneşi
Seyreyledim Kadıköy'den.

Parlak,bakır bir tepsi
Yaklaştı tepelere,

Güneşin yuvası
Kedersiz,dertsiz,sessiz
Doğduğu tepelerin arkası.

Sanki bizi gözetlercesine
Dolaşır tepemizde bir adam her gün

Gerçek dolu günler başladığında
Suya döktük umutları
Dertlerle beraber.
Suya düşen umutlar ülkesinin
Denizlerindeki balıkların karnı toktur
İsterse gözleri aç olsun umursamam.

İlk insanla başlayan hısımlığımız
Ki onu yok etti zaman,
Unutmak bastırdı üstünü
Ve doğdu şimdiki aşklarımız.

Düşün,sevişiyoruz habersiz