Alper Kürük Şiirleri - Şair Alper Kürük

Gönüller kıblesine dâvettir bu çağırış
KABE ' ye gidişte var böyle huzurlu yarış...
[G e l...]sözü emir değil ruha merhamet veriş,
Koşuş Mevlâna ' yadır, hedef MEVLA ' ya varış...

YARADAN 'dır kuluna afla cesaret veren

Umudun kapısından geçip girdim MEVLANA
Doğrusu şaşıp kaldım beni karşılayana:
Yavruya kucak açıp sanki bekliyor ana...
Afla sevgi döküldü yaprak yaprak gül bana...
Gel sözüne uyarak bak işte geldim sana.

Tanrı'm
Yaprağın yeşilinde seni görüyorum
Seni duyuyorum kuşun sesinde,
Güzellerin güzelliğinde güzelliğini
Ve korkunç fırtınaların Tanrısal nefesinde...
Olgunluğunu olgun meyvalarda gördüm,

Kafam hayâl mangalı
İçi dolu külle
Duydum bir tatlı sıcaklık
Dokununca elle.
Sıcaklık doldurdu ruhumu
Kaldırdım kolumu

Uzayıp yürüyen zaman bandında
Seçilip seçilp dökülenleriz.
Ömrümüz bitip de ecel anında
Bir el tarafından çekilenleriz...

Seni benden ayıran
Kömür tozundan kapkara o trenden
Öyle nefret ediyorum ki...
Siyahlığıyla beraber
Seni aldı gitti ama
Hasretin karanlık gecesini

Gülmek ağlamaktan güzel diyorsan
Her an gül, her an şen oluver gitsin...
Sevdikçe sevgiden eksiliyorsan
Yeni sevgilerle doluver gitsin...

Konuşmak susmaktan güzel diyorsan

Nasıl acı demeyeyim
Gurbet beni bundan yakar;
İnsanlar geçer karşımdan
Yüzüme bön bön bakar
Bende ne var sanki?
Gülseler yüzüme hafif

Gözleri menkşe rengi
Her saçı bir altın tel,
Gözlerime gözleri
Bakarken sanki der:gel...

Narin,uzun bacaklarıyla

Çevrede asîlzâde nice kadın dururken
Padişahın gönlüne taht kurar bir odalık,
Valide Sultanlar hep hırsından kudururken
Yeşermeye yüz tutar orman içi fundalık...

Gönül ferman dinlemez kendi fermanı varken...