Betonun soğuğunda bir pervane,
ışığa değil karanlığa meyyal.
Cebimde kırık aynalar,
her parçada binlerce hayal.
Sinyal kesik, frekans bozuk,
dünya dar bir dehliz.
Simsiyahtı, alevler arasında
Dört nala koşması, elmastan yelesi
Arkasından çıkan toz bulutu
Ve memedimin sızlayan şarkısı
Ağaçlar, kömür olmuş
Teller de dikenler; Dikenler de cesetler
Şiir gibi okudum,
aklım artık neredeyse,
öyleyse şiir yapalım,
ilerde belki düşünürler
Belki bir sınavda soruverirler
Şair burada ne dedi diye
Gözlerinde ayışığı duruyor
Kalbim, gözlerinde atıyor
Şairler yalancıdır sevgilim
Sözlerim nefesimi yakıyor
Unutma ki şair sözü yalandır
Şiir yazmadan
Ve bırakmadan bir miras
Gelecek nesiller
Bilmeden sevdamızı
Yak kalbimi
Kör düğüm et ne çıkar
"Cebimde dünden kalan bir sızı,
Akşamdan kalmışım martılarla,
Güneş doğacak gibi bakıyor
Bir şair hüznü, bir şaire akıyor...
Şşşşttt
Sait Abi hala uyuyor...
Şiirler çilingir sofrası,
Şairler ayyaş,
Sözler balık
Cümleler kadeh,
Kelimeler rakı olmuş,
Geceler sarhoş,
Taş duvarda uyuya kalmış sarmaşıklar,
O sarı panjurlar kapalı kaç kıştır?
Bahçede kırık bir sandalye, yüzü denize dönük,
Beklediği biri var, ya da bir gemi, batmıştır.
Rüzgâr giriyor anahtar deliğinden içeri,
Tozlu masada, okunmamış bir gazete haberi.
Bir yer var orada betonlar yok
Soğuk geceler, taş binalar yok
İşte orada gece başlamadan önce
Çiçekler kızıla bürünür
Kızların ağızları, gülmek için açılır
Ay doğarken damların üstünden
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!