Seviyordum, biliyordun
Anlatırken gülüyordun
Kadere inanmıyordun
Papatyaya inanıyordun
Papatya yalan söylüyordu
Bana kızıyordun
Şeytana spor,küfret besmele çek
Şaka zannederdim yaşamasaydım
Bir şeytana gönlümü kaptırmasaydım
Acele ettim, ellerim kirli
Ters giymişim pabucumu da belli
Şeytan olduğunu anlardım da
Bilirsin, şiirler yalnız ölürler,
Ve unutulur, güle bağlı gönüller
Ne kelimeler vefalı, ne diller
Unutulur her yüzyılda, şairler bile
Şimdi ne yazsam boş, hepsi haybeye
Belki bir mit olur da, dolanır dilden dile
Yarışma düzenlemiş hazret
Şiirler sıralanacakmış hayret
Bu iyi, bu kötü, bu şair ise heyhat
Sıralamaya bile giremez kaldır at
Oysaki hayat
Tek bir hecedir
Deklanşöre benzemez
Bazen kurşun gibi ağır
Bazen kadın gibi yumuşak
Sevişir gibi basacaksın kaleme
Güneşi beklemez şiir
namluya sürdün mü kelimeleri
Simsiyahtı, alevler arasında
Dört nala koşması, elmastan yelesi
Arkasından çıkan toz bulutu
Ve memedimin sızlayan şarkısı
Ağaçlar, kömür olmuş
Teller de dikenler; Dikenler de cesetler
Ayyaş düşüncelerin arasında,
Parlayan bir yıldızın ışığısın,
Sönmüş kalplerin, koyu karasında,
Kanayan bir hilalin aşığısın
Sana zor gelir bu deveyi gütmek,
ıssız bir bir gecede yapayalnız dolaşıyorum.
dünya avuçlarımın arasında
geride kocaman bir Evren bırakmışım
Yalnızlığım uzaya sığmıyor
galaksiler arasında bir yolcuyum
aklım uzak sevdalara takılmış
Küçük meleğim,
Elbette saçlarınız lepiska
Ve prensesim minik elleriniz
Yumuşacıktır
Biliyorum
Çünkü ilk ben tuttum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!