Dinle şu sözümü hey hâkim beyim
Kalem senin lakin parmak kimindir
Ben hakkı söylerim, ben haklıyım
Hüküm senin lakin ferman kimindir
Adalet sarayı taştan yapılmış
Fırtınaya Karşı
Dalgalar duvar gibi, gökyüzü kara,
Korkuyu bırakın, sığının rüzgâra.
Ufukta ölüm var, ardımızda yaşam,
Bu gece uyumak yok, bu gece savaşam.
En derin korkularım
Bilinmez hülyalarım
İki seste birleşen
Umarsız kabuslarım
Dudaklarının tadı,
Eskiden "bir gün" diye başlardı her cümle,
Şimdi "bir zamanlar" diye bitiyor.
Aradaki o devasa boşlukta biz yokuz;
Mazluma yardım eli;
Ebabil kuşunun gagasında şekillendi,
Aşkı, sevmeyi, sevgiyi, merhameti...
Sabrı, öğreten el...
Gün geldi, zulme karşı
Direnişe sembol oldu
They say time heals everything.
What a beautiful lie.
Time doesn’t heal.
It only adds dust to the furniture.
I look at the empty chair across the room.
Bak sen şu işe
Saygı demek iki hece,
Bilemedin üç yada dört gece
Bey efendi,
Parası olunca beyzade,
Dayısı olunca şehzade,
Mühürlü Mektup
Gözlerin, eski bir hanın gölgeli avlusu;
Hangi taşın altında unuttuk ilk itirafı?
Bir Ege akşamında, rüzgârı paslı bir vapur gibi,
Kalbimizde yarım kaldı aşkın o çocuksu tarafı.
Eski bir duvarın çatlağındayım,
ne tam içerdeyim
ne dışardayım.
Rüzgâr saçlarımı kökünden iter,
ben bu masalın neresindeyim?
Eşyanın kalbine dokundum gece,
Zamanın tozlu aynasında yüzüm yabancı,
bir veda provası sanki bu akşamüstü.
İçimdeki şehirlerin lambaları tek tek söndü,
elimde kalan
sadece bu eski sancı.
Kelimelerim çıplak,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!