Alacakaranlık Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Sen bana yasaktın sanki
Papatyanın yaprağı gibi…
“Seviyorum” desem olmuyor,
“Sevmiyorum” desem olmuyor.

Yüreğim senden kaçmak isterken
Kalbim koşuyordu sana,
Hep hayal ederdim içimde,
Bir gün kavuşuruz diye.

Sen uyurken dualar ederdim başucunda,
“Allah’ım her şeyimi aldın,
Onu alma” derdim…
Sessizce “âmin” derdin belki de.

İsmin duama karışırdı,
Her “âmin” sen olurdun,
Sayfa sayfa şiir yazardım,
Her mısrada sen vururdun.

Bir derdin olsa bana gelirdin,
“Bana dua eder misin?” derdin,
“Sen dua edersen kabul olur” derdin…
Ve olurdu…

Ayrılığa hiç dua etmemiştim,
Çaresizliğe hiç niyet etmemiştim,
Gözyaşını dile getirmemiştim…
Ama hepsini yaşadım.

Zaman geldi çok sevdim,
Zaman geldi “Allah’ım al içimden” dedim,
Sevdam sürdü…
Sonra alacakaranlık başladı.

Sevdası yasaklımdın derdim hep,
Yasak olduğunu bilmeden…
İçten içe yanmışım meğer,
İçten içe kanamışım.

Kaybetmekten korkardım,
Dünyamın zirvesi bilirdim seni,
Adımı söylediğinde bile,
Zaman dururdu içimde.

Sanki dünya deprem olmuş,
Sadece biz kalmışız gibi severdim,
Zelzele oldu yüreğimde,
“Hoşça kal” diyerek.

Seve seve ayrılmıştım senden,
Sevdamın imtihanını
Kendim vermişim kendime,
Bir uçurumu ben kurmuşum.

Binlerce duaya rağmen,
Bir “bitti” ile kaybetmişim…