Sonbahar vakti düşerken yapraklar
Sana benzettiğim bir ayrılık var
Keder etme bir gün güllerin açar
Bahara çıkan nice hazanlar var
Karlar yağdı duman çökmüş dağlara
Kor görünce kaçıp gitme
Bir söndüren yok mu sandın
Yalnız kalıp naçar düşme
Bir dost bulunmaz mı sandın
Öyle küskün öyle keder
Yine bir savaşın ortasındayım
Üstelik bir ittifakımda yok
Onlarca düşmana karşı tek başınayım
Nelerle savaşıyorum bir bilsen
Kimi zaman yeniliyor
Kimi zamanda zaferle çıkıyorum
Sen olsaydın, benim ile bir yolda
Zorluk nedir bilmez, yürür dururdum
Yüce dağlar bize, engel versede
Bütün engelleri, aşar dururdum
İçim doldu taştı, neyseler ile
Sen Ay Ben Yıldız
Dolunayı ilk kez bu denli yakın gördüm
Karanlık geceme, gün gibi nur saçıyor
Seyrettiğim her an kalbimde hüznü gördüm
Sanki bütün kederini, bana yüklüyor
Ne şöhret ne de şan ister bu yaşam
Bana sen gerek sen varlığın ile
Sensiz geçen her an zehir bu yaşam
Bana sen gerek sen gelişin ile
Bırak yaşasınlar ölmezcesine
Elde kalemim sen varsın aklımda
Hiçbir şey gelmiyor, seni andıkça
Yazmak istiyorum, mısralarıma
Sözcükler manasız, seni yazdıkça
Bütün yazdıklarım, senin eserin
Uykumun apansız bir vaktindeyken
Senin adınla sıçradım sevgilim
Keşke hiç uyanmasaydım, bu düşten
Sensiz saadet ne zormuş sevgilim
Hissettiklerim dökerim deftere kâğıda
Özlemi sevgiyi satırlarım fısıldar
Yüreğim deki nağmeyi duyup duymasa da
Her sessizlikte seni bağıran çığlığım var
Açmam artık sana yürek yeminli
Sen beni terk edip gittin gideli
Dönme sakın bana gönlüm kilitli
Gönlün yad ellere verdin vereli
Aşk dedikleri şey yalanmış meğer
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!