Ahraz Gönlüm Şiiri - Son Söz

Mihraba doğru ilerliyorum, yüzümün kıyısından,
Ahraz gönlüm, biçare, bir ezelden geliyor,
Yüzü koyun uzanıyor cesedim, elest bezmi'ye,
Alnımdan ayet izleri geçiyor,
Suskunluğum, nefsimde saklı bir hicranın ikrarıydı,
Sıralı dizili bir tesbih tanesinde raks ediyordu sabır.

İnsanlar konuşuyordu ardından, ama artık duymuyordum,
Lebbeyk diyordu içindeki sızılar ve sen,
Tam bir menzilin kıyısında, sağır olduğun gönül meclisinin yamacına doğru ilerliyorsun.

Ah sen,
Beni bıraktığın yokuşun tam gövdesinden adımma atarken,
Ardından dans eden tozların, ayak uçlarından kaybolup giden pusulu izlerinden öpüyorum.

Velhasıl, gittim,
Eve dönmen denilen yerde, pusulamı kırk yerinden şaşırtarak,
Koynum da emzirdigim ninnileri alarak,
Yolun sonunun alnımın yazısına çıkabileceğini bildiğim yolda kayboluyorum.

Gönlüm, senden feragat ettim,
Geldiğin yerde kal,
Hasretle önünde saygıyla eğiliyorum,
Başım bir daha ayak uçlarında.

Mabedindeki kapının eşiğinde, dilimde ayrılık tıngırtısı,
Amin dediğim dualara tövbe ederken yıkılıyorum,
Çıplak bedenim artık bir bela,
Ve sanki yaratıldığım yerden ruhum çekiliyor,
Ardından kaburgalarıma doğru kemiklerim birer birer kırılıyor.
Sana anlatsam, anlamayacağını bildiğim için gittikçe susuyorum,
Kafamdan çıkarmak istiyorum senleri,
Hangisini çıkarsam yankısıyla diğerine çarpıyor,
Sanırım, ben de ölüyorsun,
Sanmak kadar yıkıcı bir his yok,
Ve ben gövdesinde yaşıyorum.