Aç Kapını Allahım Şiiri - Son Söz

Sustu gecelerde dilim, sustu cümle üryan,
Nefsimle yoruldu kanım, başım pür ayan,
Sevda dediğim mihrim, Hakk’a olan sevdam,
Sinemde biriken duam sanadır Mevlam,

Bırakın yansın o putlar, eski kor handa,
Aksın yaşlar asrınla doğan cihanda,
İyya ke na’budü – diye zikreden canlar,
Kapında bekler hak yolunda tüm insanlar.

Bir çift gözü cennetim sandım bir zaman,
Secde etmiş nefsim, faniliğe ez bir aman,
Derken dilim: “Küllü nefsin zâikatül mevt” bu an,
Beklerim badelat(?) cennet kapında o an.

Savruldu eski benliğim dergâhın kapısında,
Bir hırka, sanki ney sesi, kul sessizliğim,
Düştü ruhuma ve hüve mevkûm hak bildiğim,
Ve rahmatullah dile, ve bereketüh ile, buradayım Allah’ım.

Ağladım bir kuluna secdede kaç gece ben,
Ayet diye okudum gözlerini her gece ben,
Kalbimin viranesine değen La Tahzen ile sen,
Yürüyorum aşkınla artık sana ben,

Yıkıldı ahir zaman içimde, kıblemde zikrullah,
Mahşerim kendi nefsim, seferim Hayr-ı Rullah,
Dervişler tarafında seninle Elhamdülillah,
Selavatın selamlar sana ya Resulallah.

Dönmem artık fani kokan sevdaya ben,
Serilse cihan ziyneti asla eğilmem,
Kaybolan ruhumda seninle doldum ben,
Sen ki Rahman, sen ki Rahîm olansın, kapındayım Allah’ım.

Sırat ince, gece uzun, yol ağır, gönül yaman,
Omzumda sükût eden melek, kırık dökük bir zaman,
Sığınıp kalesine bırakdım(?) Hasbiyallahu-Vekil,
Hicret yolu önümde, Ve ni’mel vekil,

Dua

Eğer bir gün ulu huzurunda sorarsan:

“Ne kaldı ey kulum?”

Derim:

“Bir avuç safî tövbe, bir avuç kül,
biraz edep ve usul.”

Sonra mahcubiyetle alnımı koyarım
rahmetinin eşiğine ve feryat ederim:

“Ben çok geç kaldım… ne olur aç kapını Allah’ım.”