Ben Şiiri - Son Söz

Üstümde yılların biriktirdiği
Kırk yamalı hayal kırıklıklarım var bugün.
Boğazımda kendir ve tavan arası bir yerdeyim. Muhteşem bir koku dağılıyor etrafa.
Size nasıl tarif etsem bilemedim.
Ruhum, gövdemle ayak ucu arasında sıkışmış kalmış. Yerine getirilmemiş sözler, sazlar, ninniler,
Alabildiğince dört nala giden atlar,
Bin bir gece masalları, türküler, unutulmamış şiirler… Yani kafamı kırka yararak dolaştırdığım,
Çoğunun masal olduğu sahtelikler.
Keskin bir ruh bozukluğu,
Demde çay,
Dizlerimde aşırı dermansızlık,
Ve günlerden salı,
Vazoda kurumuş ben,
Yakamda amansız yalnızlık.
Oysaki tam göğsünde sayısız çiçekler yeşerecek,
Mavi gözlü bir kız çocuğu oynayacaktı;
Bütün sokakları işgal etmeseydiniz.
Ben, sırasını bekleyen ürkek kahkahalarımla sizlere, evet evet sizlere,
Bir serçenin varlığını
Taştan kına yapmayı,
uç uç. böceğiyle dilek dilemeyi,
Belki papatyalarda örgü yapmayı,
Hatta uçurtmadan saltanat kurulacağını anlatacaktım. Yorgunum, deyip kabuğumu örtmeyecektim.
Aklıma sen gelip
Tırnaklarımla beynimi kemirmeyecektim.
Şimdi ne söyleyeceğimi bilmiyorum.
Her el açışımda safsata hayallerim aklıma geliyor
Ve gök kubbeden aşağı doğru eğiliyorum.
Evet, tam da burada yaratılandan utanıyorum.
Sen, hayallerimin zalim prensi;
Ben, dünyanın altında kalmış zavallı.
Acım, kaç bucak bilmiyorum.
Hücelerim hesap verir gibi mahşer meydanında.
Aklım yaralarımda.
Acaba size sorsam:
Allah acır mı acılarıma?