Bazen bir rüzgara kapılırsın ama sadece dalarsın.
Taki akşama kadar.
Akşam sana en acımasız şekliyle hatırlatır yalnızlığını.
Sonra ölüm sessizliği çöker her yere....
Özlemimi ne tarif eder bilmiyorum.
Kuytu köşelerde bıraktım umutlarımı,
Tiyatro değil hayatım ama iki yüzlüyüm.
Kendi içimde kalıyor tüm çıkmazlarım...
Kim kabul eder ki bunca çıkmazı?
Mesele hayatta herşeyin olması değil
Mesele sen hariç herşeyin olmasıdır
Ondandır hep bir mahsunca duruşum
Ondandır olur olmaz kaybolmuşluğum
Ben umut dedim senden yana,
Sen ise unut..
Kolaysa Keremler,
Ferhatlar,
Mecnunlar unutsunlar...
Benim ömrüm ikiye ayrılmış;
Biri senli,
Diğeri sensiz..
Senli bir kaç gün;
Bin ömre bedel,
Hep Yaz
Bir gün geçmez de bir ömür gelir geçer
Ayrılık bitmez de vuslatlar sa gelir geçer
Demini almaz çayın baharın gelir geçer
Hayaller bitmez de gençliğin gelir geçer
Bir ince sızı ki kavurur hayatını derinden
Kırmasanda gelip seni kırıyorlar..
Sonunda hayata küstürüyorlar..
Kalabalıklar içinde susturuyorlar.
İki günlük ömürde kan kusturuyorlar.
Bugün yamaçlarımda fırtınalar esiyor. Hayâl düş; hepsini kesiyor. Kaç çıkmaz gece daha var önümde? Kaç kere daha ölüme ramak kalacak.
Bir güne kaç yaşanmazlar sığacak
Gidiyor; sözde bir ekmek kavgası
Aslı astarı başka şeylerin davası.
Artık yok maalesef yaşamın havası.
Ömür işte; ezan ile sâlânın arası
Bir geceye seriverirsin
Ömürlük sevmelerini.
Bomboş kalıverirsin.
Sanki hiç sevmemiş
Yollara bakmamışsin gibi.
Umutları yok ediverirsin
O şehirde;
Bir şeyler kaldı benden..
Bir ben kaldım,
Yapayalnız,
Birde yine hayâllerime oturan sen..
Bak işte benden fazlası kalan..
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!