Bir resim çizdim çok derinlerde..
Ne fırçası var nede bir tuvali yok..
Kalbimde ebedi kalan bir eserim..
Görmez kimseler bir ben izlerim..
Bildiğiniz resimlerden değil o kesinlikle..
Sen çok şeyin resmisin
Yüzsüzlüğümün,arsızlığımın.
Bir başka benim, sendekilerle.
Fışkırıyor kötülüklerim yüzünde.
Çaresizlik aman diliyor umuttan.
Utanmak çok mu çok az şey ifade ediyor.
Saat sabahın dördü,
Issızmı ıssız sokaklar caddeler,
Öksüz bir çocuk gibi şehir.
Tıpkı benim gibi; eksik ve yarım,
Beklediği biri var.
Birazdan kızarır dağ yamaçlarında bulutlar.
Sabır yüklü bir hayatı yaşıyorum.
Ne çok sırtımda yükler taşıyorum...
İnsanım sadece biliyorum ölümlüyüm.
Düşlerin diyarından bile azadeyim...
Gülmelere sensizliğinden beri hasretim...
Bugün bir çocuk gördüm..
Hem sağır hemde dilsizdi..
Çırpındı konuşabilmek için..
Utandım ilk defa sağlığımdan.
Annesinin mahçubiyeti vardı.
Diyor ki şair;
Hep hüzün, hep hüzün
Mutluluk lâzım bize...
Sevilen cevap veriyor;
Kalem sende şairim,
Mutluluğu yaz o zaman...
Hayatımı sana adadım.
Şiirlerimi, sözlerimi sana.
Hâyâllerim hep seninde.
Ya sen sevgili, sen ne yaptın?
Sende bana yokluğunu miras bıraktın.
Canın sağolsun.
Sana değil ne sözüm ne şiirler..
Duymazlar o yüzden işte ölüler..
Sen alınma üstüne huzurla uyu..
Elbet biri görür düştügüm kuyuyu..
Bu son olsun en son aldanışım..
Yaşamak bir sanattır;
Kimi mükemmel bir hayat kurar,
Kimi gider, on para etmez birine,
Ömrünü hayallerini yıkar.
Biri sanatını işler,
Her yere ilmek ilmek,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!