Bir iflah olmaz yalnızlığa bağlanmışım...
Neye kime bu sorumsuz adanmışlığım...
Hüzünden öte bir duygu var beynimde..
Yalnızlıktan öte bir yalnızlık var kendimde...
Öyle uzaksın ki artık bana;
Şaşıyorum aklımda kalışına.
İzinsin bir misafir gibisin bende.
Ne tanıdık biri gibisin,
Nede hiç bilmediğim bir yabancı.
Araftasın anlayacağın; aklımda.
Yanyana düşmüş,
İki yapraktık seninle.
Hazana dönmüş rengimiz,
Bizi biz yapar sanmıştım.
Ne rüzgarlar görmüştük,
Ne yağmurlar geçmişti üstümüzden.
Oysa ben onu çok özel biri olarak görmüştüm.
Bir bedel ödemeye hazırdım onun için.
Bir şans dı benim için o.
Her şeyimi geride bırakıp onunla yürüyecektim.
Nerden bilebilirdim ki geçerken uğradığı bir durak olduğumu.
Ne zaman onu hatırlasam,
Biliyorum bu benim yangınım
Her ne kadar yandığımsan da
Sensizlik bana ait bana özgü....
Olmayan aslında sen olsanda...
Yokluğun hiçlikmiş bende,
Meğer yoksullukmuş tende.
Sensizlik yakışmıyor sevgili,
Zavallı bir çocuğum bu bedende...
Kim anlar ki sensizliğimi kim?
bazen gaipten bir ses beklersin
öyle özlem duyarsın ki yanlışları hiç görmezsin
giden giderde kalan kalıvermiştir boşlukta
ayrılınca yollar biter arkadaslıkta doslukta
bitmişse sevgililiğimiz istemem baska sevgi
ben seni nasıl sevdiysem hep sevdiğim gibi
Oturuyorum bir parkta,
Bankın birinde dalgınca.
İnsanlar nede neşeliler,
Kıskanılacak derecede.
Çocuklar buram buram saflıkta.
Öyleyse bir ben ahuzardayım,
Oysa herkesin sevdası ayrıdır
Benimki sensin istanbul
Balık ekmekten önce sevdim
Seni görmeden.
Çocuktum sevdim işte,
Resimlerinde sevdim seni.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!