Ahmet Türkkan Şiirleri - Şair Ahmet Türkkan

Kurma,
kurduğun hâyâller koca bir boşluk olarak sarıverir seni
ve kalabalıklar içerisinde yalnızlığa ram olursun.
Kurma,kurma,kurma...
Ahmet Türkkan

Mutluluğu bir kuş gibi düşünün...
Dalınıza ne zaman konar bilinmez...
Dalınızda ne kadar kalır meçhuldür....
Bin umut besleyip an yaşarsın onu...
Sonra bir ömür beklersin yolunu...

Aşk denen ey dipsiz kuyu.
Yananmı yaşar sönenmi.
Kaç masumu kötüye kul.
Kaç zalimi yar ettin söyle.

Hangi ölçü ölçüdür yanında..

Neden hep sana dönüyorum
sonunda..
Bütün kırılmışlığımla sensin bana
liman...
Acımadan istediği gibi beni kırıyor
insan...

Ölüm sadece bir duraktır, son durak değil.
Yaşadığımız süreyi kasvetli bir havaya mahpus etmektense,
Umutları durmadan katletmekten se,
Olduğumuz yeri su gibi yeşertmeli,
Yeşertmeli ki umutların rengi beyaza çalsın.
Bahar geçsin yaz gelsin,

Ölüm sadece bir duraktır, son durak değil.
Yaşadığımız süreyi kasvetli bir havaya mahpus etmektense,
Umutları durmadan katletmekten se,
Olduğumuz yeri su gibi yeşertmeli,
Yeşertmeli ki umutların rengi beyaza çalsın.
Bahar geçsin yaz gelsin,

Sen ey makamı ziya olan...
Bakışınla ateştende sıcak...
Soğuktan da beter soğuk..
Merhametinden mutluluk...

Taşları hamur yapansın...

Bugün yine gezdim,
Bu şehri baştan aşağı,
Bir iz, bir anı aradım,
Sen olan, senli olan.
Haykırdım adını sokaklarda.
Belki bir ses yada cevap gelir sandım,

Masum bir çocuk saflığıyla geldim sana,
Birşeye talim sende sadece birşeye;
Şefkatin...
Esirgeme onu benden olur mu?
Beni kendimle bırakırsan, içimdeki çiçekler solar.
Bükme boynumu ne olur..

Çekilme kabuğuna ey hüzün mavisi
Yalnızlık sana yakışmaz boş gerisi
Yüreğin acı değil sevgi limanı olsun
Kipriklerin ıslanmasın öyle dursun.

Hüzünlü gözlerine yükleme acıları